Lenali ilk başlarda zor oluyor alışması ama zamanla çocuk da siz de alışıyorsunuz. Ama tabii ki bazı dönemler zorlanmalar olabiliyor. Benim kızım 3,5 yaşında tesadüfen kan değerlerinin yüksek olduğunu farkettik, hemen endoskopi yapıldı ama bapırsaklarda bir bozulma yoktu henüz. Bu şekilde olunca potansiyel çölyak oluyor ve takipli ilerliyor. Herhangi bir zamanda çölyak olabilir, olmayadabilir demişti doktorumuz. 1 sene normal beslenmeye devam etti ama demir değeri düşmeye başladı. Bu arada kızım yaşıtlarından uzun, kilosu normal ve iştahlı bir çocuktu. 1 sene boyunca başka semptomda olmadı ama demir takviyesi verdiğimiz halde demir yeterince yükselmeyince ve çölyak antikorları da kanda yüksek devam ettiği için tekrar endoskopi yapıldı. Bu sefer başırsaklarda bozulma başlamış. 1 sene önce tip0 imiş, bir sene sonra tip bir yer yer tip2 ye doğru bozulmalar var diye diyete başlattı doktor. 4,5 yaşındaydı. Kreş bize bu süreçte çok yardımcı olmuştu. Kızımı çok iyi hazırladı. İçinde gluten olmayan yemekleri kreşten yiyor diğerlerini evden yolluyordum. Tabii belki çapraz bulaş oldu mu bilmiyorum ama kızımın kan değerleri 4 ayda sıfırlandı. Evde hiçbirimiz gluten tüketmiyoruz zaten. Dışarda çapraz bulaş oluyorsa diye evdeki riski sıfıra indirmek için eve hiç gluten sokmuyorum.
İlk zamanlar çok kolay kabullendi kızım, hatta çok şaşırdım. 5 yaşında anokuluna başladı, okulda hiçbir yemeği okuldan beremeyeceklerini illaki her bişeye un koyduklarını söylediler. Sabah, öğle, ikindi be etüt için hergün 4 çeşit yemek öğlen için, sabah için yumurta,tost gibi şeyler ikindiye poğaça, puding vs, etüte yine aynı börek vari şeyler. Hergün 6-7 çeşit yemek yapıyordum. Benlik yine sorun değil çocuğum için yaparım ama birinci dönem sonuna doğru kızım okulda yemeklerinş yemeden gelemye başladı. Canım istemedi, acıkmadım gibi bahaneler uydurdu ama okuldan aldığım anda da açlıktan ne bulsa saldıracak haldeydi. O zaman işte arkadaşlarının yanında yemeğini yemek istememiş. Başka sınıflar da gelmiş ınların yanında çıkarmak istememiş fln diye anlattı. Sonra oyun terapisine gittik. Öğretmeni de yardımcı oladu, sabah kahvaltılarını da okuldan yemeye başladı en azından peynir zeytini biraz daha rahatladı.
Doğum günüşerine giderken kendi yemeğimizi götürüyoruz mesela. Menüde ne barsa soruyorum aynısını yapmaya çalılıyorum. Çünkü sosyal ortamdan da geri kaldın istemiyorum. Bu sonuçta onun yaşam şekli ve kaçarak saklanarak yaşamasını gerektirecek bir durum değil. Sürekli konuşuyorum, bazen böyle olaniliyor herkesin alerjisi var bişeylere. Canım çektiğini ben sana evde yaparım ya da sana uygun yerden alırım. Baya alıştı, 1,5 senedir. Arkadaşlarıyla dışarı çıkarız ona uygun yemeği yer ama canı çektiğini de söyler evde yaparız. O da rahatlatıyor çünkü şimdi değilsede yarın yiyebilecek olmak. Ama okul beni ve kızkmı biraz yıprattığı için glutensiz menüsü olan bir okula yazdırdık bu sene, umuyorum daha rahat bir süreç olur.
Ama mesela geçen hafta tatile gittik. Otel bu konuda pek bilinçi değildi. Yemek bir şekilde hallettik ama tatlılarda gözü kaldı kızımın. “Keşke gluten kötü bişey olmasaydı ve kimseye zararlı olmasaydı, şu tatlılardan istediğimiz kadar yiyebilseydik” dedi. O an içim parçalandı, eşimle ikimiz ağlamamk için zor tuttuk kendizi. Ama sonradan tıparlandım sonuçta bir şekilde alternatif üretebiliyoruz.
Günümüzde çok fazla çeşit var. Tarifler var. Bir süre sonra eliniz alışıyor. Zaten normal yemeklerde sorun ılmuyor, hamur işi zor. İnternette bir sürü çeşit paketli gıda veya kurabiye kek poğaça var. Glutensiz cafeler var, bir çok ilde belediyelerin halkekmeklerinde de simit ekmek gibi şeyler var.
Bir de glutensiz unlar bakliyat unu değilse nişasta bazlı oluyor. Yani çocuğa sürekli alternatif üretmeye çakışmak da bu sefer nişastaya tüklenmiş oluyorsunuz. Karabuğday, sorgum gibi unları kullanabilirsiniz ama lezzeti tabii ki biraz daha az oluyor. Kek, kurabiyede şeker bastırıyor tadını ama.Başka bir sorunuz olursa da yardımcı olmaya çalışırım.