bebegininannesii Çok fazla ekrana maruz kalan bi yakınım vardı, uyarmama rağmen dinlemezdi. çocuğuna çok acırdım. daha aylıktı, tv sesi son ses açık, tv maruz kalırdı. bana bıraktığında çocuğunu, tv açmaz, sürekli kızlarımla etkilinkik yapardık şarkı söylerdik. kayınpederi, sizin eve girio çıkınca yeni şeyler öğrenip çıkıyot derdi.
çok üzülüyodum anlatamam. tamam bizde izletiyoruz ama kısıtlı + aylıkken değil. eşim erkek olmasına rağmen hep derdiki herkes anne olmasın.
tepkileri azdı. ilerleyen yaşında 2 yaştı yanlış hatırlamıyorsam pskiyatriye götürdü, doktor otzim diyemem ama başlganç olabilir, bol etkinlik tv telefon asla dedi. gidip boya vs almış, bana anlatıyor verdim çizsin diyor. ben şok. dedim kız sen iyimisin, o ne anlıcak geç karşısına birlikte konuşarak yapın, dışarı çıkın prka gidin, konuş sorular sor, anlıcağı şekilde hikayeler anlat resimleryerek göstererek o nerden bilsin dedim.
bazı insanlara gerçekten bişey anlatmak ölüm.
samimiyetimizden dokayı söylğypdum. en son artık diyodum ki, Allahım çevresindeki hiç bi halası teyzesi demi farketmiyor çocuğu farkettir dşyodum.
şükür herkes farkına varıpta, (beb asla bişey demem)
kıza yön gösterdiker.
şuan tepkileri iyi, ismine bakıyor, sosyalleşti.
ona kulak burub boğaza dahi götürmesini söyledim olurda çocuğun kulağında sıkıntı varsa o yüzden dönüp bakmıyodur diyodum.
bir yakınımızın çocuğunmeğer duymuyomuş, ona farklı teşhis koymulakrdı. ne zaman kkb gitti, çocuk cihaz taktı normale döndü