D_deniz ben yeni 30 oldum, iki çocuğum var. İkinci çocuğum doğduktan 4 ay sonra çalışmaya başladım ama akademisyenim o yüzden saatlerim çok esnek. Geri dönmek zorundaydım çünkü araştırmamı bitirip doktoramı tamamlamam gerekiyor. Esnek saatlerime rağmen çok zorlandım. Sağ olsun annem çok destek oluyor ama ben dahil olmayı tercih eden ve gerçekten mecbur değilsem işimi erteleyen biriyim. İşim de kendi araştırmam olunca erteleyip duruyorum ki çocuklarımla vakit geçireyim. Eşim de aynı şekilde. O da evden çalışabileceği bir işe geçti aynı sebepten. Ama kardeş çok çetrefilli bir konu. Daha bağ odaklı, bebeği bile bireyselliğiyle kabul eden insanlarız. Bu yüzden tepeden inmeci "o senin kardeşin ama şunu yap"lar bizde olmadı. Ve büyük oğluma alan tanımak uzun vadede güzel sonuçlar vermiş olsa da kısa vadede sürekli delirmemize sebep oluyordu. “Ne olacak paylaş işte” diyememek bile zorluyor, çünkü haklı, onu öyle yetiştirdik. Bir anda kardeşi oldu diye paylaşmak zorunda değil. Onun yerine dünyayı bizden öğreniyor ve biz ona nasıl davranırsak onu doğru sanacak diyoruz ve birkaç ay bekliyoruz küçük kızımız da abisi gibi davransın ve bak gördün mü diyelim. Bunun dışında annem 42 yaşında küçük kardeşimi dogurdu, aramızda 16 yaş fark var ve gerçekten elimde büyüdü. Tabii ki benim çocuklarıma da bakmış olmanın vs etkisi var ama kardeşimde çok çok zorlanıyor. Yine de iyi ki yaptım diyordur, eminim. Burada sizin önceliklerinizi biraz düşünmeniz gerekiyor. İkinci çocuk benim için acaba degildi hiç, hep kardesi olsun istiyordum ama oğlum hiç istemiyordu ama ona sormadık çünkü bu bizim kararımız. Bunun sorumluluğunu taşımak özellikle ilk yıllarda zor olabiliyor. Ama desteğiniz var, istediğiniz sürece üstesinden gelebilirsiniz.