serap_momy üçüncü çocuğumu 1,buçuk ay önce kucağıma aldım ikinci evliliğim ilk çocuğum ilk evliliğimden 22 yaşındaydım şuan 33 yaşındayım doğumlarım sezeryandı ilk oğlumda yaşadım lohusalık depresyonunu hatta bildiğin sinir boşalması oldu ellerim ayaklarım titreyerek 3 saat ağlamışımdır okadar mutsuzdum ki çocuğumu kucağıma aldırmadılar bile bana sevdirmediler bile sonra sütüm kesildi olan yavruma ve onunla olan bağıma oldu ailemi istemediler annemin yaptığı tek şey bana çok güzel bakmasıydı annem kendi evine döndü ve o döndükten hemen sonra ben bakımsızlıktan enfeksiyon geçirdim kendimi okadar yalnız hissediyordum ki yalnızdımda çok zor atlattım anneliğimi çocuğum 3 yaşındayken boşandığım gün anladım hissettim şimdiki aklım olsa kimseyi umursamazdım sıkı sıkı evladıma sarılıp tek dünyası ben olan bebeğimi emzirerek onda bulurdum huzuru ikinci çocuğum prematüre doğdu 3 ay yoğun bakımda kaldı ve hiç göstermediler pandemi dolayısıyla evliliğim çok iyi fakat bukezde onun yokluğu, lohusasın diyolar fakat evde bebeğin olmayışı etkiledi ama kendimi hep ağlayacağım sırada şuan sırası değil bebeğinin senin sütüne ihtiyacı var diyerek telkin ettim üçüncü evladımda çok şükür sağlıkla zamanında kucağıma aldım rsv dolayısıyla 10 gün hastanede kaldık ağlamak geldiği zaman bağrıma basıyorum onu gözlerinin içine bakıyorum yanımda yatırıyorum mememde uyutuyorum bol bol öpüp sarılıyorum okadar iyi geliyorki kucağa alışmasın yanına alışmasın diyolar alışsın anasını satayım taş çatlasın 1 sene alışır bidaha buzamanamı gelecek sanki diyorum okadar rahatımki şuan sütümde bol sağlığımızda yerinde psikolojimiz de iyi tek çözümün kimseyi umursama içinden ne geliyosa onu yap ve bol bol bebeğini öp sarıl…