barbunyalikek Ben de tıpkı anlattığın gibi sürekli kuran,vücudumda hastalık arayan,her an kötü bir şey olacak,kötü bir haber alacağım,anneme,babama,gece uyurken eşime,bebeğime bir şey olacak,ya deprem olursa,ya bebeğimi kurtarıp kötü niyetliler kaçırırsa bla bla diye gidiyor. E tabii yanında panik ataklarımda var. Çocukken obsesiftim o geçti Allahtan. Bence bebişi ertele bir süre tedavi ol,bebeğine tahammülün olsun.Ben keşke tedavi olup öyle alsaydım oğlumu kucağıma,ona daha adapte olurdum. Kaygılı olmazdım. Ona da kendime de zehir ettim hayatı. Çocuk niye dönmedi,niye hala yürümedii,ya boğazına kaçarsa(Bir acil hemşiresiyim bir de :) ) ama kaygı işte..