Ekransız büyütüyorum ve kendim bakıyorum. Düzenli olarak neredeyse hergün parka çıkarıyorum, haftada en az 3 gün oyunevine ebeveyn katılımlı olarak götürüyorum. Yorulduğum zamanlar elbette oluyor. Ama uzun vadede çok doğru bir karar verdiğimi düşünüyorum. Çevremde çok görüyorum ekransızlığa tahammül edemeyen, maalesef ağlayıp çığlık atan çocuklar, şimdi 2 yaşın altındalar genel anlamda bahsettiğiniz çocuklar, biraz daha büyüdüklerinde daha çok isteyecekler. Günlük hayattaki oyunlar onlara sıkıcı gelmeye başlayacak. Yemek yerken açtığınızda yediği yemeğin lezzetini, ne kadar yediğini farkedemeyecek. Ekran elinden alınmasın diye yiyecek veya gözünü ayıramadığı için yemeyecek. Şimdi 26 aylık. Benim tercihim 3,5 yaşına kadar ekransız yaşam. Sonrasında kreşe de başlayacağı için kurallar konusunda daha bilinçli olacağından kısıtlı süre seçtiğim eğitici içeriklerle başlamayı düşünüyorum.