yorgun1mom Aşırı yorgunum aşırı. Oğlum 31 aylık yani 2,5 yaşında. Şu süreç o kadar zorladı, o kadar yordu ki beni. Resmen sinirimden göklere cikiyorum. Aynı şekilde eşim de öyle. Hadi ben sabırsız, tahammülsüz yapidayim ama eşim dünyanın en sakin, en naif insanı o bile çıldırdı şu süreçte inanın. Sabah 6-7 gibi kalkiyor. Her sabah fiks süreç bu. 8 gibi kahvaltı, 10 gibi ara öğün olan bir porsiyon meyve. 12 de öğlen yemeği, 12:30 gibi uyumaya goturuyorum. 13 gibi uyumuş oluyor. 14:30 da uyanıyor. 120 CC süt veriyorum uyanınca. 16:00 gibi badem,ceviz,fındık, dut karışımı bir avuç öğünleri var. 19:00 gibi akşam yemeği, 20:00 da uyku fasli için odasına götürüp yatağına koyuyorum. Yarım saat bağırıyor, kendi kendine gülüyor, konuşuyor, kalkıyor, odadan çıkıyor, söyleniyor. 45 dakikaya uykuya geciyor. Tabi bu sürecte boyama, makasla kesme, top oynama gibi aktiviteler yaptırıyoruz babası ile ama yapı gereği her şeyden çabuk sıkılan bir yapida. Aktivitelerimiz çok uzun sürmüyor malesef. Genelde kendine zarar verecek şeyleri alıyor. Uzun soluklu elinde tutmak istiyor. Vermiyor ve alınca kendini yerden yere atmalar, çığlıklar, kıyamet, saatlerce ağlama nöbetleri. İnat hat safhada. Uyku gerilemeleri çok fazla mesela. Öğlen uykusu yatırmasam mi acaba diye çok düşündüm ama kiyamiyorum. Çok küçük bana gore ve hala ihtiyacı var. O açıdan Allah yardım etsin bizim gibi ebeveynlere ama çok zorlandığımız bir surecteyiz. Ne kıyafet giydiriyor, ne altını değiştiriyor. Konuşmaya yavaştan basladi ama öle aman aman değil. Tuvalet alışkanlığına nasipse yazın başlarım. Halıları kaldırınca kısmetse ve ev isindiktan sonra. Kış günü istemiyorum çünkü. Malum surekli isiyor. Üşürsün istemiyorum. Ne kadar zor olursa olsun oğlumu çok seviyorum ve iyi ki dogurmusum🥰