Ben içinde bulunduğum duruma hep durup uzaktan baktım, aslında hayatımın ne kadar küçük bir kısmını kapladığını farkettim, birilerinin bebeği olunca ve o bebeği büyümüş bir çocuk olarak gördüğümde hep ne ara büyüdü ya dediğim zamanları hatırlattım kendime. Ya da şunu bunu yapalı üç dört sene olmuş mu ya geçen sene gibi hatırlıyorum diye düşünmelerimi :) Bir de çocuk yetiştirme kampında olduğumu varsayıyorum, survivor gibi 🫠 oğlum 1 buçuk yaşına geldi ve hala aynı taktikleri uyguluyorum. Ayrıca lohusalığın bir kısmı hormonlardansa inan büyük bir kısmı da gerçekten senin nasıl bir sorumluluk aldığını görmezden gelen insanlardan kaynaklı. Ve ne acı ki bu insanların da bir kısmı aynı yoldan geçmiş kadınlar oluyor.