petitonunannesii başlarda bende cesaret edememiştim hem ayrılmak istememiştim hemde okulda yapabilir mi aklına geldiğimde ağlar mı yemeğini düzgün yer mi tuvaleti geldiğinde rahatça söyleyebilir mi gibi gibi kafamda bir ton deli sorular vardı☺️ ilk 1 ay her çocuk gibi adaptasyon süreci var ben 3 yıldır oğlumdan hiç ayrılmamıştım çalışmadığım için 7/24 beraberdik ve bizim için çok zordu ayrılmak🥹İlk 3 hafta hergün okula ben götürdüm sabahları eşim arabada bekliyordu ben teslim ediyordum öğretmenine ve salya sümük ağlıyordu oğlum anne gitme diye😣 Ben duruşumu hiç bozmuyordum öğretmenleride diyordu bana sakın tavrınızı değiştirmeyin sizde onunla beraber ağlamayın yada onunla beraber beklemeyin falan diyorlardı gerçektende doğru çocuklar okadar zekiler ki bizi deniyorlar😅 Ağlarsam annem gitmez yada beni okuldan alır gibisinden😊Şuan ben hala daha oğlumu sabahları okula götürmeye gitmiyorum eşim bırakıyor her sabah. Çünkü ilk 3 hafta ben bıraktığım için her sabah kriz yaşadık birde babası bıraksın deneyelim bakalım ne olacak dedik ve sonuç süper oldu😂 Artık ağlamıyor koşa koşa sınıfına çıkıyor☺️ Okulda oynadığı oyunlar,yaptığı etkinlikler,arkadaşlarıyla iletişimi artık daha cazip geliyor artık oğluma😇 Haftasonları okulumu özledim diyor arkadaşlarını soruyor bana mesela🥰 Biz anne olarak çok kaygılanıyoruz ama inanın çocuklar okadar kolay alışıyorlar ki herşeye😍 Buarada oğlunuzda tuvalet eğitimi var mı? Birde yemeğini kendi yiyebiliyor mu? Kimi kreş bu sorduklarımın hepsinin tamamlanmış olmasını bekliyor çünkü. Eğer kreş düşünüyorsanız diye söylemek istedim😊