Selam kızlar. 8 yıl önce barınaktan sahiplendiğim orta boy büyümeyen cinste bir köpeğim var şuan tahmini 10 yaşında. Eşimle köpeğimi sahiplendikten 2 ay sonra tanıştım ve hep birlikte baktık köpeğime. Nişanlılık evlik derken bebeğim doğdu ve köpeğim 3 ay kadar ailemde kaldı ben toparlanana kadar. İstanbul’da doğum yaptım 5 gün sonra memlekete döndük köpeğimizi aileme bıraktık. Köpeğim bebeğimi ilk başta kabul etmedi 5 gün boyunca her kucağımızda gördüğünde havlıyordu ama ısırmak saldırmak için değil. 3 ayın sonunda ailemin yanına gittim 1 ay kaldım o sırada sıkıntı olmadı hiç havlamadı ama yanaşmadı da bebeğime sonra alıp memlekete getirdim onu da. Şimdi bebeğim 10.5 aylık ve eşimin işi dolayısıyla 6 gün boyunca tek başıma hem bebeğe hem köpeğe bakıyorum sabah akşam bebeğimle birlikte gezdirmeye çıkartıyorum ve havalar soğudu çok zor gelmeye başladı bu durum. Önceki gün bebeğim yürümeye hevesli adımlar atıyordu ben karşıya koyuyordum o bana yürüyordu defalarca böyle yaptık tabi bu esnada köpeğimiz de yanımda yatıyordu bir an dengesini şaşırdı köpeğe doğru yürüdü ve üstüne düştü bebeğim. O da ani refleksle diş attı bebeğimin burnunun altına ve kanadı. Hemen kuduz aşısını düşündüm annemi aradım sordum ablamın da köpeği var onunla birlikte yaptırmışlardı diye hatırlıyodum teyitledim🙏🏼 Moralim bozuldu ve eşime söyledim artık yapamıyorum sahiplendirmek istiyorum diye o da kabul etti çünkü artık önceliğimiz bebeğimiz dedik ama bebeğim köpeğimizi çok seviyor adını söyleyince hemen ona bakıyor gidip seviyor sarılıyor üzerine yatıyor ama hayvan içgüdüsel olarak ondan kaçıyor uzaklaşıyor. Ne yapacağımı bilemiyorum. Bir hayvanla büyümesi bu şekilde sevmesi çok güzel bir yandan hep tetikte olmak ve bu yorgunlukla sabah akşam bebekle gezdirmek çok zorlayıcı olmaya başladı(evimiz 3 katlı ve asansör yok) vicdanım verme bunca yıl kaldı diyor ama artık ben de bitmiş durumdayım. Uzun oldu kusura bakmayın sağolun okuduğunuz için siz olsanız ne yapardınız aynı durumda olan ya da yaşayan varsa yazarsanız fikir olur bana da?