Biz hala ayaktayız. Dinlenemeden başladığım günü dinlenemeden bitiriyorum yine. Uykusuzluğa hiç dayanamam sanırdım şimdi üç aydır her gece yarım saatte bir uyanıp en az bir saat geri uyumayan tam uyuttum sanıp başımı hevesle yastığa koyduğumda uyanan bir bebeğim var. Canı sağ olsun iyi olsun iyi olduğunu bileyim. Doğduğundan beri bebeğimin bir problemi mi var neden böyle diye korku içindeyim. Ama normalmiş artık kabul edip anksiyetemi yönetmeye çalışıyorum. Bebek çünkü. Her sorunun cevabı bu. Böyle yapıyor çünkü bebek. Uyumuyor uyutmuyor durduk yere ağlama krizine giriyor çünkü bebek. Ne bileyim içimi dökmek istedim. Bazen bu saatlerde hala ayakta olduğumda sinir krizi geçireceğimi sanıp buraya bakıyorum aynı durumda başka anneler olduğunu görmek beni rahatlatıyor. Belki size de iyi gelir. Kırkı dolsun düzelir dört aylık olsun gelecek altı yedi derken bir yaşımıza giriyoruz. Hala aynı sorunlar. Bu aralar bir de bağlanma dönemi sanırım annelikte en zorlandığım kısım bu oldu. Oynuyoruz gülüp eğleniyoruz hiçbir sorun yok ama ne zaman ben bir şey yapmaya başlasam bulaşık yıkamak yemek yemek yemek yapmak bir yeri temizlemek kahve içmek gibi hemen ağlayarak bacağımı çekiştiriyor. Kendinden başka hiçbir şeyle uğraşmama tahammül edemiyor. Çevremdekiler sen şimdiye kadar her ufak ağlamasına bile koştuğun için artık seni kullanıyor diyorlar iyice sinirleniyorum o zaman. Anneliğin en zorlandığım kısmı bu oldu. Çünkü günde bir iki saatlik uykuyla aylardır idare etmeye çalışırken bir de bir bardak su içmenin bile lüks olması canımı sıkıyor. Öyle işte çook uzun oldu okumasanız bile içimi dökmek istedim. Herkese iyi geceler