emirin_anasi kim dört dörtlük beceriyorki? Biraz salmak lazım. Çalışıyorum, kızım 15 aylıkken işe döndüm, bu zamana kadar kızıma kayınvalidem bakıyordu (biraz onların baskısıyla işe dönmüştüm) şimdi kızım kreşe başladı, sabah uyanıyorum, kızımı son raddede uyandırıp wc de iken üstünü giydiriyorum, ilaç takviye vs içirip kendim çıplak kalmayacak şekilde hızlıca hazırlanıp her sabah alelacele evden çıkıyoruz, 5 dk minibüs, 10 dk yürüme yolu ile kreşe varıyoruz. Sonra ben ofise geçiyorum. Öğlen 1 saatlik yemek molamda çamaşır makinesini çalıştırıyorum, bazı günler akşamın yemeğini yapıyorum, bazı günler süpürge veya vileda (haftasonu kızımla bana kalsın diye) nadiren iş yapmayıp oturup normal öğle yemeğimi yiyorum. Akşam kızımı kreşten alıp ofise gidiyoruz, yaklaşık 1 saat birlikte ofiste duruyoruz, saat 6 da eve geliyoruz, yemek ısıt, ye, bulaşık, 9.30 da kızımın uyku saati. Saat 10 dan sonra bazı akşamlar çamaşır katlıyorum, bazı akşamlar yeter artık deyip her şeyi bırakıp oturup 2 saat keyif yapıyorum. Bir de salı ve perşembe akşamları kızımın cimnastik kursu var, bulaşık mulaşık hak getire. 4 yaşına geldiği için çoğu gece uzun süre deliksiz uyuyor, sabaha karşı uyanıp bizim yatağımıza geliyor, o saatten sonra ben uyuyamıyorum, bazı geceler uyuduktan 1 saat sonra ağlayarak uyanıp dakikalarca geri dalamıyor. Bunca şeyi neden yazdım? Tek değilsiniz. Çoğu kadın yetemiyor, yetersiz hissediyor. Ben de yetersiz hissediyorum. Ama bazen (mesela bu akşam) bazı işler beklesin diyebiliyorum. Çünkü ben de insanım. Ben de bir durmak, nefes almak istiyorum. Siz de bazen bırakın. Bazı işler bekleyebilir, kimse evi 1 gün fazla tozlu durdu diye veya bir akşam sadece makarna yedi, yada kahvaltılıklarla akşam yemeğini geçiştirdi diye hasta olmaz. Bazen çamaşırlar 1 gün katlanmayı bekleyebilir. Kimse size izin vermez, siz kendinize vermelisiniz. Laf söyleyen olursa ona da cevabını vermelisiniz