Ölüm korkusu, afet felaket korkuları yada adranalin korkuları yaş ilerledikçe sanki daha çok artıyor. 99 Depreminde ufacık bir çocuktum tamam korktum belki o bilinç altınla şuan uçak fobim yada sarsıntı olan herşeye bir fobim oluşmuş. Ama anne olunca kaybetme korkularımız oluştukça korkular çok farklı boyutlara çıkıyor. Böyle afetler için duamızı elbette eksik etmeyelim ama her daim tedbirli olalım sakin kalalım. 99 depremiyle ilgili çok hikaye dinledim biri anlatsa bu kadar atılmaz diyeceğim türden. Ama şahit oldum çocuk yaşta. Deprem dakikalarında balkona çıktım çamaşırlarım kurumuşmu bakmaya gözüm gök yüzüne gitti yıldızlar o kadar net parlaktıkı dedim hava açacak galiba. Oysaki o şekilde yıldızları 99 depreminde gördüm ama kötüye yormamak gerek. Deprem önce kütleme sesiyle geliyor yada hayvanlar 3 5 dk önce anlıyor havlamalar köydeysen horoz sesleri böcek sesleri. Çoook uzun yazdım ama yaşadığım analiz ettiğim şeyleri paylaşmak istedim. Biz bizden düşkün olana acıyalım değil yardımcı olalımki yaradanda bize aynı şekilde muamele etsin. Elazığa ve ülkemize çok geçmiş olsun umarım tekrarını yaşamayalım.