merkursavascisi_06 çok şükür mutlu huzurlu çocukluk geçirdim babasız büyümeme rağmen. Annem ve annemin ailesi çok ilgiliydi, bir de ilk torundum, dedem aşırı severdi beni. Babanın sevgisini dededen aldım diyebilirim. Okumayı da dedem öğretmişti 4 yaşındayken, gazetelerdeki başlıkları okuyarak öğrendim. Annemin kardeşleri hiçbir zaman eli boş gelmezdi, benim çocukluğumda onlar üniversite öğrencisiydi, her tatile geldiklerinde güzel oyuncaklar getiriyorlardı. 9 yaşına kadar köyde yaşadım, bu 9 sene hayatımın en mutlu, önemli, huzurlu ve hüzünsüz zamanı diyebilirim. Orta okulda annemin yanına taşındım şehir merkezine, ben 8 yaşına geldiğimde annem iş değiştirdi, 1 sene sonra yanına geldim. Orda da güzeldi, ama artık büyüdüğümüz farkına varmaya başladım. 11 yaşındayken dedem vefat etti, o andan itibaren toz pembe hayatım bitti, dünyanın gerçekleriyle yüz yüze kaldım. Beni çok sarsan bir dönemdi açıkçası. Ardından dedemin bana hediye ettiği köpeğim vardı, o da öldü. Çok kötü bir süreçti. Sonra tabi toparlandım. Okuluma yöneldim, oyun oynamayı bıraktım. Bir anda büyüdüm.