Alfa_Mom Kızım bugün anaokuluna başladı. Oturdum fotoğraflarına bakıyorum.. Bebekliğini doya doya yaşadım. Kimse maydonoz olmadan, kucağımdan indirmeden uyurken yanından kalkmadan koyun koyuna mis gibi bir bebeklik yaşadım. Tam anlamıyla doya doya yani. Ama gel gör çok özlüyorum.
Geçmez dediğim zaman, oo okula mı daha çok var dediğim kızımın bugün okulunun ilk gününde okulun bahçesinde onu bekledim.
Bana en iyi arkadaş oldu.
Geldiğinden beri hayatim sahiden bambaşka renklere kavuştu, hayatımın en güzel notaları oldu.
Ama bebekliği..
“Ne kadar büyürsen büyü benim hep bebeğimsin.” Diyorum ona.
Bir de kardeşi var.
“Ben ablayım ama.” Dedi bana. Bende ona “sen kardeşinin ablasısın benim değil. Sen benim biricik bebeğimsin dedim.”
“Kocaman senin kadar olunca da bebeğin mi olucam?” Diye sordu.
"Evet benim kadar olunca da bebeğimsin.
Anne olsan da benim bebeğimsin.
Nene bile olsan hep benim bebeğim olacaksın." Diye cevap verdim.
Kahkahalarla gülüyor nene dememe :)
Bu diyalog hep aramızda geçiyor.
Kim sorarsa sorsun ona, evet büyüdüm ama annemin bebeğiyim diyor. Mutlu oluyorum. 🥲❤️
Bahtı, ömrü kendinden bile güzel olsun evlatlarımızın.