meliko04 Buzdağının görünmeyen yüzü.. Gerçekler esasında. ☘️
İyi sabahlar, 3,5 yaşında çocuğu ağlayarak uyanmış ve onu sakinleştirip geri uyumaya hazırlanacak bir anne olarak yazıyorum. Bu günüme elhamdülillah çünkü artık sadece geceleri bir iki defa kalkıyor. Büyük bir nimet benim için. Kızımın 4 5 aylık zamanlarını hatırlıyorum. Güzelleme yapmayacağım ben de
hayatımın hem en güzel hem en kötü zamanlarıydı. Çünkü uyku dinlenme kendime vakit ayırma yeme içme afedersiniz lavaboya gitme gibi durumlardan men edilmiş insani ihtiyaçlardan uzak sanki melek gibi yaşadığım zamanlardı. Bir akşam bağırarak haykırarak ağladım artık, yetemiyorum diye. Bir süre boyunca eşimle akşamları oturamadık birbirimizi göremedik. Çünkü o geliyordu ben yatıyordum yarım saat bir saat, sonra kalkıyordum o yatıyordu hep böyle nöbetleşe. Emzirip ona veriyordum bir saat oyala lütfen uyuyayım da gece boyu uyanık kalacağım en azından ona bakabilecek halim olsun diye. O bir saat bana öyle iyi geliyordu ki gece boyu onunla idare ediyordum. Sonra gün içinde kızım ne kadar uyursa işi gücü bırakıp onunla uyumaya çalışıyordum. Yarım saat uyursa yarım saat, bir saat uyursa bir saat. Aylarca kızımla beraber ağladık. Onu ne yapsam da sakinleştirip susturamayınca ben de ağlıyordum.
Sizi çok iyi anlıyorum. O kadar haklısınız ki, çünkü siz de anne olmanın yanında insansınız. Yorulmuşsunuz, tek başınıza mücadele ediyorsunuz. Nasıl fırsatını bulursunuz bilmem ama birinin desteğine acil ihtiyacınız var. Yani bir komşunuz olur, eşiniz veya aileniz. Anne olmaktan kendi varlığınızı unutmuşsunuz. En azından iki saat uyusanız tahammül edecek gücü bulurdunuz kendinizde. Size sadece “Geçecek” diyebilirim. Ben o aylarda hiç geçeceğine inanmıyordum ama geçiyormuş gerçekten. Kimi bu süreci iyi kimi kötü geçiriyor. Doğumunuzdan bu yana 4 ay geçip gitmiş bile. Bu günler de geçecek. Sabırlı günler dilerim.. 🌸