Mediha123- böyle şeyler okudukça anksiyetem artıyor ya 😪😪 çocuğumu çok sık parka götüren biri değilim neredeyse hiç gitmeyiz ama gittiğimizde de mutlaka bişey yaşayıp dönüyoruz bizde.. eşimde bana mana buluyor genelde, çocuk onlar karışma diyerek. Geçen mahallemizden uzakta bir parka götür bizi dedim gittik neyse kızım aşırı çekingen ve ürkek bir çocuk 2.5 yaşında. Yanından çocuk geçse korkuyor, bende bunu aşsın sosyalleşsin istiyorum tabiki neyse kızımla aynı yaş bir kız çocuğu takıldı kızımın peşine sen gelme, sen kayma tam geçecek çelme takıyor filan 1-2 güzel dille uyardım yapma ablacım öyle düşer bak aa filan annesi yok ortada öyle tek başına oynuyor. Ben sinirlendim söylenmeye başladım herkes çocuğuna sahip çıksın bu ne saçmalık, elin zorbalarıyla mı uğraşacağım filan diye.. eşimde bana kızıyor hala tamam abartma çocuk onlar öyle öyle öğrenecek filan diye neyse o kız gitti bu sefer salıncağa yanında da ondan yaşça büyük bir çocuk sallanıyor kızın elinde de kocaman bir kamyon zank dedi çocuğun kafaya bi vurdu.. sinirden elim ayağım boşaldı, ben sinirlenip çocuğumu almasam onun yanından çocuktur oynasınlar desem muhtemelen o kamyon kızımın kafasına geçecekti. Aşırı hırçın, garip bir nesil yetişiyor ve ben çok üzülüyorum. Benim kızım bırakın zarar vermeyi, biri ah dese öpeyim geçsin diyen bir çocuk. Bu çocukları nasıl anneler, nasıl büyütüyor. Burada da okuyoruz işte yemedi koltuğa fırlattım, yok vurdum vs diyenleri. Maalesef böyle büyüyorlar