Canselheves Oğlum doğduğunda kızım 26 aylıktı tam. Kızım benim bebeğim benim bebeğim diyordu, ben ondan hiç sakınmadım ne zaman isterse koltuğa oturtup kucağına verdim. Sevdi, öptü. Portatif beşik alıp salona koydumm. Gündüz uykuları hep sesle odada uyudu. Kızıma küçük küçük sallayalım dedim, beşiği sallamasına izin verdim.
Kısaca düzenimize oğlumu ekledim. Kızımın düzenini oldukça bozmamaya çalıştım.
Aynı odada uyudular hep oğlum uyusada ağlasada sesine alıştı kızım.
Şimdi kızım 5 oğlum 3 olacak. Bir kaç ay sonra.
Ablam nerde? Diye soran bir oğlum var..
Abla geeel, abla oynayalım, canım ablam diye öpüp koklayan bir oğlum.
Kardeşim nerde anne? Kardeşim gel birlikte oynayalım, kardeşim gel birlikte yiyelim diyen bir kızım oldu.
Evde bie güzel oynayan hem kardeş hem arkadaş oldular.
Birbirlerini seviyorlar. Kimse ayrımcılık yapmadı. Hatta küçük anlamıyor ama kızım daha çok anlıyor diye ilgi sevgi onda daha da çok oldu.
Şimdi paylaşmayı bilen, her gittikleri yerde birsey alyorlarsa ablama/kardeşime de alayim diyerek alan çocuklar oldular. 🥰
Ona en büyük iyiliği yaptınız üzülmeyin hiç.❤️
Sevgisi bölünmüyor asla.
Sanki iki tane kalbim oldu. Biri kızımda biri oğlumda. İkisinide sahiden aynı seviyorum.
Bende doğuma az kala aynı endişelere sahiptim. Ama kızım kardeşini benimsedi. Kimsede kıskanmasına sebep olmadı,o fırsatı kimseye vermedim. Herkesin gözdesi kızımdı. Yeni bebek geldi diye, o bir kenara atılmadı. Eve gelen kızıma koştu. ☺️ Sizde mutlaka öyle yapın. Sizin yetemedifiniz yerde eşiniz büyük olanla baş başa vakit geçirsin,bazende küçükle eşiniz ilgilensin büyüğe baş başa vakit yaratın. 🙏🏻