zeynep865 fikrinize saydı duyarım. Ben de çalışan bir annenin çocuğuyum. İyiki de öyle olmuş. Durumu nasıl değerlendirdiğinize bağlı, çocuğunuza da bunu nasıl yansıttığınıza da bağlı durum aslında. Hep güçlü kadın rölü gördüm, annemin sayesinde bugünlere gelebildim. Ben de bir yöneticiyim, uluslararası çapta çalışan mühendisim. Eğer sadece kariyerinize odaklanırsanız yazdıklarınız doğru olma ihtimali yüksek. Annem çalışmasına rağmen benim hayatımda hep vardı, veli toplantılarına katıldı, benim etkinliklerime katkıda bulundu, aynı zamanda kendisi ressam bana resim çizmeyi öğretti. Piknik, gezi, bilim olimpiyatları, yarışmaları her şeye katıldım, istediğim ger şeyi yapabildim gelişim açısından, akademik seviyede 4 dil biliyorum, bunların hepsini annemin sayesinde, beni teşvik ettiği için, hem kendi hayatını yaşadı, hem beni tam anlamıyla yetiştire bildi. Kızımı yetiştirirken ben de annemin uyguladıklarını kızıma yapıyorum, mutlu çocukluğu var, 4 yaşında şu an 3 dilde konuşabiliyor, piyano çalıyorum evde, bana eşlik etmeye çalışıyor, baleye yazdırdım, kendisi istediği için. Her şey aslında sizin elinizde. Time management yani zamanınızı yönetmeyi biliyorsanız, daha doğrusu denge kurabilirseniz, her şey güzel olabilir. Karamsarılığa kapılıp kötü örnekleri baz alıp yaşamak bana göre değil, intihar eden tanıdığınız konusunda neden sadece anne suçlanıyor, babası nerdeydi, toplum nasıldı, çocuğun psikolojisi ne durumdaydı, akran zorbalığı var mıydı, intihara sürükleyen faktör tek olamaz. Bir de anneyi sorumlu tutuyor diyorsunuz, peki o anne için evladını kaybetmek kolay mı ve toplumun ona baskı uygulaması. İçi kan ağlayan o anne ki. Çalışkan, başarılı olmak bu kadının kendisi için önemli konu olması lazım. Çocuklar bizim için sadece Allahın emanetidir. Sizinle en fazla 20 sene yaşar, sonra yuvadan uçar gider ve yılda en fazla 2 kez görürsünüz. Hayatını sadece çocukla dolduran kadınların hayatı da sonra kolay olmuyor, bir de buna boşanma ve ölümü katın. Eşinizden boşandığınızı yada vefat ettiğini düşünsenize??? Bir tanıdığım var, 3 çocuklu aile, kadın hayatında hiç çalışmamış, genç yaşta kocası vefat ediyor, kadın çalışmanın nasıl olduğunu geçtim, faturanın nasıl ödendiğini bilmiyor. Her kadın maddi ve manevi olarak kendine ve çocuklarına yetebilmeli, kocaya güvenip oluruna bırakıp yaşamak bana göre değil. Bura zaten öyle postlara dolu, eşim aldatıyor, kumar oynuyor, şiddet uyguluyor, gidecek yerim yok, ailem kabul etmiyor, kabul etse de çocuklarını bırakıp gel. Bu kadınların hepsisinin kendi ayaklarının üzerinde durduğunu düşünseniz buraya gelip hiçbiri post açmazdı, kocalarına tekme atardı, hayatını devam ettirirdi. Annemin bana tek söylediği cümle var hayatını sadece kendine güvenerek yaşa, bana bile güvenme, bir gün ben de bu dünyadan gideceğim ve senin senden başka kimsen olmayacak demişti. Öyle de yaşıyorum.