Herkese merhabalar.. 3 ay 26 günlük bir kızım var. O kadar çok istedim ki anne olmayı anlatamam. Defalarca denedik, bekledik. Allah’a şükürler olsun ki kurban olduğum bize bir evlat nasip etti. 35 yaşındayım ve hayatım boyunca cumartesi pazar dahil kaç da yatarsam yatayım, ne kadar yorgun olursam olayım 7-8 de kalkan biriyim. Hatta eşimle çok kez ters düşerdik bari hafta sonları uyuyalım derdi. Uykuyu gereksiz zaman kaybı görür ve günü dolu dolu yaşamak isterdim. Hamileliğim de de hiç uykuya düşkünlüğüm olmadı. Hatta bunlar iyi günlerin uyu bol bol diyenlere de uyku sanki stoklanan birşey mi benim uykuyla zaten işim yok yaaaa der geçerdim. Uzun lafın kısası bebeğim doğduğundan beri sadece ama sadece uyumak istiyorum. Yenildiğim tek şey uyku. Kolik bir kızımız var ilk 1 ay zaten gecemiz gündüz gündüzümüz gece falan Allak bullaktı. Hala çok uyuyan bir bebek de değil ama bakıyorum, okuyorum anneler evet herkes uykusuzluktan şikayet ediyor ama bir şekilde hayatlarına devam ediyorlar. Ben edemiyorum. Böyle bir mutsuzluk böyle bir ruh hali resmen depresyon gibi birler. Hatta belki ta kendisi. Bir insan sadece uyumayı düşünebilir mi? Sabah olacak da 6-7 de kalkıcaz diye düşünmekten bebeğim uyurken bile akşamım mutsuz geçiyor. Sabahları kabus gibi uyanıyorum. Annemi mi çağırsam, eşime mi rica etsem derken her sabah istisnasız çocuğumun gülen yüzünden hiç birşey anlamıyorum. O kadar büyük bir vicdan azabı çekiyorum ki anlatamam ama böyle hissetmekten de kendimi alamıyorum. Komik, saçma, şımarıkça gelebilir ki bende böyle düşünüyorum ama yazmak istedim. Günah çıkarmak istedim daha doğrusu. Çok üzülüyorum, bu ruh halinden saçma sapan uyku düşkünlüğünden kurtulup artık evladımın büyüdüğüne şahit olmak, ona odaklanmak, sabahları gülücük atmak istiyorum ama yapamıyorum. Çok üzgün ve kendime çok çok kızgınım. Uzun uzadıya yazdım, okuyan, cevap veren de olursa şimdiden hakkını helal etsin🌸 herkese teşekkürler🙏🏾