okuyor arkadaşınızı o kadar iyi anlıyorum ki şuan, yakın zamanda bende evladımı kaybettim, erken doğumdu 2 gün yaşadı sadece. İnanın nasılsın sorusu bile o kadar saçma geliyo ki insana, benimde hiçbişey yapasım yok, hiçbiryere gidesim yok sadece kızımı görmeye gidiyorum. bi evladım daha olmasa 6 ay yataktan bile çıkmazdım o kadar halim ve isteğim yok düşünün. Yanında olduğunu bilmesi yeterli. gidebiliyosanız hergün yanına gidin ve ona omuz olun. Ben hiç kimsenin omzunda ağlamayadım çünkü. O omzu o sıcaklığı kimsede bulamadım. Eşim ve kızımı üzmemek için de hep sessiz sedasız, bi köşede, kimsenin olmadığı zamanlarda ağladım. Ama bi arkadaşım yanımda olsaydı hıçkıra hıçkıra ağlamak isterdim sadece.