Kızlar oğlum oldu olası kendi kendine oynamayan oyalanmayan bana aşırı düşkün üstümden inmeyen bir çocuk. Şimdi sanırım 2 yaş sendromuna girdi ama ben artık resmen bittim. Hergune ona bagirmayacagim anlayışlı olacağım diye başlarken kendimi bas bas bağırırken buluyorum . Gözümün içine baka baka zararlı ne varsa onu yapıyor. Bazen sinirden oturup ağlıyorum . İsyan noktasına geldim . Nette 3 yaş ve ilerisi de kötü yazılar görünce hepten hayata kusuyorum. Parkta oynarken birden yola doğru koşup gider mesela . Asla oynamaz . Evde ne oyuncak verirsem atar . Kağıt yer her bulduğunu ağzına sokar gece ağlayarak uyanır sevdiği şeyi versem bile yere döker ayağıyla basar. Anneme geldim biraz rahatlayım diye ama burada beni daha çok mahvetti . Artık evde durmak ona bakmak istemiyorum ne kadar uzak olursam o kadar iyi oluyorum . Çok mutsuz hissediyorum…