Anne olmaya alışamıyorum:(

meliko04 · 2024-07-14T15:11:03+00:00

Kızım 4. Ayına yeni girdi. Çok rahat bir hamilelik, berbat bir lohusalık geçirdim. 4 aydır kendimi her sabah ama her sabah sanki hapise girmişim gibi hissedi...

Noname987

meliko04 Anneliğin verdiği kalp ve vicdan yükü çok fazla hatta delilik boyutunda oluyor bazen. Benım bebeğim de kolikti üç ay çok çektik. Şuan 10,5 aylık hala gece uykusu yok yarım saatte bir uyanıyor. Gece kalkıp ağlıyorum sinirimden , 1 saat kesintisiz uyuduğum olmuyor. Kızınca çok üzülüyorum sevgisi de çok fazla. O yüzden delilik işte ah ah 🥲

ummumaryam

meliko04 benim bebeğimde kolikti. Sabır gerektiren bir dönem. 5-6 Aydan sonra daha kolay oluyor. İnanın büyüdükçe sizin omuzlarınızdaki yük azalıyor ve artık anneliği öğreniyorsunuz. Siz Allah’tan yardım isteyin bol bol dua edin. Gün içerisinde mutlaka Kuran dinlemeye çalışın. Rahatlarsınız. İslam Suphi iyi bir seçenek ola bilir.. sağlıcakla kalın

UrbanMom

meliko04 bende oyleydim hatta kv kendimi cok yetersiz hissettiriyordu onu hayatimdan uzaklastirdim bebegime odaklandim acaba yetemiyor muyum derken çevrem tek basina cok guzel baktin dedi cok mutlu oldum yani yetersiz degiliz en iyisini bebegimiz icin biz biliriz 😊 bol bol sarilin cunku emeklemeye filan baslayinca kucaga gelmiyorlar malesef. Dibimden ayrilmiyor ama keyfi istemezse kucagima gelmiyor

DevosMom

Zengo aile danışmanlığı başvurusu yazıp bireysel seçeneği ile devam edin sayfa sizi yönlendirir 🙏

melamu

meliko04 kızım 3 aylık nerdeyse 2 ay kadar berbat bi ruh halindeydim berbat bi hamilelik benim için ruhsal olarak zorlu bi doğum ve lohusalık uzuuuuuun zamandır iyi olmayı beklerken hiç iyi olamamak üstüne daha zorlanmak beni mahvetmişti kabullenemedim bebeğimi kucağıma alıp sevemiyordum bile tüm ihtiyaçlarını karşılıyordum ona bişe olacak diye korkuyordum hep aklımda kalıyordu doydu mu iyi mi neyi var diye ama manevi olarak alışamıyorum bi sürü destek almama rağmen. Sonra kabullenmem gerekiyor dedim anlamaya çalıştım ağladığında neye ağlıyor öğrenmeye çalıştım sakinleştirmek için yollar aradım yani ona odaklandım ve zamanla güzelliklerini görmeye başladım gülüşünü kıpır kıpır çırpınmasını meme emerken heycanını konuşurken bana cevap verip mırıldanmasını görmeye başladım gözümdeki tüm karanlık hisler kayboldu. Hala bazen ilk zamanlar gibi zorlanıyorum çıkmaza giriyorum ama biliyorum geçicek. Tavsiyem sorumluluklarını kabullenip yemek yemek gibi wc ge gitmek gibi doğal bi işmiş gibi gör. Hep sakin kalmaya çalış güzelliklerine odaklan. Eninde sonunda geçecek bu günler vakit gelecek büyüdüğünde yanından ayrılmasın isticeksin emin ol içini ferah tutmaya çalış kötü şeyler aklına gelince kafanı dağıt hemen sabret:)

momyboy

meliko04 yargılamaktan ziyade sizi o kadar iyi anlıyorum ki okuyunca kendi yaşadıklarım aklıma geldi lohusalığı hatırlamak dahi istemiyorum defalarca mastit yaşadım bebeğim kolik bi bebekti üzüntüden uykusuzluktan tansiyonum çıktı ilaç kullandım bi dönem sabahlara kadar annemle ben başında bekledik eve misafir gelirdi bebek görmeye bi dakika oturamazdım geçmiş resimlerine bakmıyorum özene bezene aldığım kıyafetler akltı başka üstü başka giydirmişim hep çocuğuma o psikolojiyle dışarı hava almaya çıkarırdım asla bebek arabasına binmezdi o dakka da eve geri girerdim şuan 9 aylık olduk hiç birini hatırlamıyorum gülüp geçiyorum hepsi geçecek hatta o zamanlarını bile özlüyorsun bide ben uykuyu çok seven rahat özgür biriydim en zorlandığım konu uykusuzluk oldu inan ona bile alıştım büyüdükçe ilgileri çevreye artıkça herşey birden güzelleşiyor yüzüne basıp gülmeleri herşeye bedel hepsini unutturuyor inan o bebekle daha 2 gün önce tatile çoktım ve hiç zorlanmadım bunları yaşarken yalnız değilsin hepsi bi süreç zamanla alışıyorsun ve anneliğin güzelliğinin farkına varıyorsun 🌸

Hilalata

meliko04 kesinlikle çok haklısın em azından bunun bilincindeyiz sabır ve zaman birazda desteğe ihtiyacımız var

« Önceki Sayfa