meliko04 merhaba sizi çok iyi anlıyorum. Benim bebeğim de kolik bi bebekti. Hastanede de eve gelince de eşimdn başka kimse yoktu yanımda. Bebeğim 30 günlük falan olduğunda ilk defa annem kalmaya yardıma gelmişti oh demiştim dünya varmış, yanında destek olunca ne kadar rahatmış. Gece yatınca hemen sabah olmasa da bebekle yalnız kalmasam diye geçirirdim bazen içimden. Bu sevmemek değil asla bebeğimi canımdan çok seviyorum ama insan çok zorlanıyor, sıkılabiliyor, bir büyük sohbete ihtiyaç duyuyor. Eşime agulayacam artık diye dalga geçerdim 😂 o kadar zordu ki arabada durmak istemezdi anca memede dururdu karnı doyduysa arabada da kıyameti koparırdı, bebek arabasını 18 günlükken kullandık sadece o kadar, onda da durmadı. 3 gün öncesine kadar annem ve hastane dışında bebekle neredeyse hiç dışarı çıkmadık, hep korktuk, çünkü çıksakta o ağlayacak ben telaş amzir hoplat kan ter içinde kalacaktım biliyorum. 3 gün önce eşim hadi gel kahve içmeye gidelim durmazsa da kahveleri elimize alır geliriz eve dedi, tam uykudan uyanınca çıktık geri uykusu gelene kadar döneriz diye. Baktık orda gayet durdu, 3 gündür her gün gidiyoruz kahve içmeye 😂 4 aay 9 günlük bu arada. Biraz büyüdükçe algıları açılıyor etraf dikkatini çekmeye başlıyor demekki dedik ve artık en azından ufak ufak dışarı çıkmaya başladık, bu ona da bana da iyi geldi ce gelecek 🙏🏻 babalar anneler gibi değil, rahat duş bile almak lüks bizim için dediğiniz gibi. Ama bence zamanla büyüdükçe biz de kendimize biraz vakit ayırabildikçe her şey daha güzel olacak ☺️