Saatlerce ağlama potansiyelimiz yüklendi. Kucağıma alıyorum yok, bırakıyorum yok, göz hizasında oturuyorum yok, sarılmaya çalışıyorum yine kendi keyfine göre ister yapar ister yapmaz. Resmen kendini yerlere vura vura çığlık çığlığa ağlıyor öyle bir sesi çıkıyor ki zannedersiniz evde çocuğa işkence ediyorum. Ve daha kötüsü bazen neye sinirlendiği bile belli olmuyor kızmış bir şeye ama neye kızmış oda belli değil 😂 Gerçi anası babası da aşırı sinirli insan o yüzden kesinlikle çok sakin bir çocuk beklemiyorduk 😂 Bir de ayaklanmaya başladıkça yeni takıntımız oldu babamız asla salonda yatamaz, dinlenemez, uzun süre telefonu eline alamaz (ki almıyor) koltuğa uzanınca saçını sakalını çekiyor onunla oynayacakmış ama yatak odasına giderse sorun yok 😂