Bu forumda yüzlerce kez ekran meselesi konuşuldu. Çok tartışıldı biliyorum ama lütfen yazımı okuyun.
Bu ekran göstermeme meselesinin popüler kültür dayatması olduğunu düşünürdüm. Amaaan biz tv karşısında büyüdük canım ne olacak bunlar da iyice saçmaladı demeye başlamıştım ancak 1 yaştan sonra kızımın iyice bağımlısı olduğunu, televizyonu kapattığım anda yaşanan sinir krizlerini görünce anladım. Normal tepkiler vermiyordu. Kapattığım an evire çevire dövüyormuşum gibi kendini yerlere ata ata ağlamalar iyice çığrından çıktı. Ekranı açtıktan bir süre sonra tepkileri resmen dönüyordu çünkü düşündüğü ve odaklandığı tek şey ekran oluyordu. Bende çok zorlanarak da olsa kademeli bir şekilde önce azalttım, sonra sadece siyah ekrandan şarkı dinletmeye başladım ve en sonunda tamamen kestim. Ve neredeyse geç kalmanın eşiğindeyim.
Bugün eşim, kv ve ben pedagoga gittik. Kızım saçlarını taratmak istemiyor, bez değişiminde feryat figan ağlıyor, ayakkabı giymek istemiyordu. Neredeyse 18 aylık olmasına rağmen henüz desteksiz yürümeye başlamamıştı. Hatta emeklemesi bile 13 ay ortalarında başladı. Doktor önce bizimle konuştu, sonrasında kızımızı da alıp oyun odasına gittik, eşyalara olan tepkisini inceledi, biraz biz oyun oynadık, biraz ona alan tanıdık, biraz da doktorla oynadı. Ekstra fikir olsun diye de psikiyatri servisine de sevketti. Tek başıma teşhis koymak istemiyorum dedi. Başıma gelene kadar bende inanmazdım ama çocuğumun yürümesini bile bu ekran illeti geciktirmiş. 4-5 kelimesi var ve sadece mecbur kaldığında kullanıyor onun dışında ya kullanmıyor ya da ağzında geveleyip söylüyor. Hafta sonu klinik çocuk psikiyatristine de götürüp fikir alıp, her perşembe oyun terapisine başlamaya karar verdik.
Evet bende yalnız bir kadınım. Ailem uzakta, kv ile sayısız sorun yaşadım ama şimdi hep beraber kızım için uğraşıyoruz. Doktor bu ilk seans bir şey demeyeyim ama umarım sadece ekrandandır zamanla aşarız dedi. Evdeki sesli oyuncakları kaldırdım çünkü sesli uyarana karşı çok hassas. Otizme kadar gidebilecek bir sürecin içerisine girdik ve inanın bitmiş haldeyim. Nolur çocuklarımıza ekran vermeyelim. Ben yandım siz yanmayın. Lütfen linçlemeye de kalkmayın perperişan durumdayım. Sadece size yaşadıklarımı anlatmak istedim.
Dua edin oyun terapileriyle kızım normal hayatına geri dönsün.