babybabyt
Ben de, eşim de tek çocuğuz.
Ben hiçbir zaman eksikliğini hissetmedim, belki de tatmadığım, anlayamayacağım bir duygu olduğundan. Kardeş ister misin sorularına hep olumsuz cevap veren bir çocuk oldum. Hatta ben fakültede iken annem kazara hamile kalmış ancak yaşı çok ileri olduğu için aldırmak durumunda kalmıştı ve o zaman bile “Acaba mı?” demedim.
Ailem bana paylaşmayı öğretti, çocuğum tek kalırsa ben de ona öğretirim, ve iyi sosyal ilişkiler kurabilmeyi.
Eşime gelince, her ne kadar tek çocuk da olsa da kalabalık bir aile kökeninden geliyor. Babası 18 kardeş, annesi ise 7. Dolayısı ile o istiyor. Kendi de kardeşi olsun istermiş ve hala üzüntüsünü yaşar.
Verdiği örneklerden biri de ebeveynlerimizle ilgilenmemiz gerektiğinde bile misal tek tabanca kalıyoruz, bu açıdan bile sorumlulukları paylaşabilmek güzel olurdu. İşimiz gücümüz varken iş bölümü yapıp biz de bu kadar yıpranmadan her şeyin üstesinden gelebilirdik.
Ben etrafıma bakınca kanlı bıçaklı, küs, küs olmasa bile birbirinin kuyusunu kazan o kadar çok kardeş gördüm ki… Bu işler şans, kardeşin varsa illa yalnız kalmayacaksın, destek sahibi olacaksın diye bir şey yok. O sebeple ben şart olduğunu düşünmüyorum.
Onun yerine eldeki kaynakları, ülkenin durumu da malum, tek çocuk üzerinde daha verimli kullanarak ileride kendi kardeşliklerini kendisi yaratması için teşvik etmeyi tercih ederim ancak eşim ısrarcı olacak gibi görünüyor.
Hayırlısı neyse öyle ilerlesin diyelim herkes için 🙏🏻