On yıldır eşimin ailesiyle altlı üstlü oturuyorum. Senelerdir etmedikleri kalmadı küfür etmeler ev basmalar bana el kaldırmalar hırsızlık ne ararsan var. Üç yaşındaki oğlumu evden kovdular kaç kez. karısı kocasından kocası karısından kötü. Ne yapsalar alttan alıyorum . Eşim annesinin korkusundan gidip onların haksızlığını savunuyo. Sonra ben onlar yüzüne sürekli eşimle huzursuzum. Onlar ayrı üzüyo eşim ayrı. Ben kavgacı biri değilim kimseye karışmam kendi halinde biriyim. Evime ayrılık muskası bile koydular. Ben hasta yatarken yapmışlar. Bana yapılan haksızlıklar çok zoruma gidiyo sürekli ağlayıp kendi kendimi yiyorum. Eşim asla evi satıp yada kiraya verip gitmek ıstemıyo. Hatta beğenmiyosan çek git diyo. Küçüçük çocuğum var gidicek bi baba evim bile yok onlar bile dört ay öncesine kadar çadırda kalıyodu depremde evlerini kaybettiler. Ben bunların hiç birini hak etmedim. Benim on yıldır sabrımın karşılığı bumuydu. Yavrumun ne günahı varki. Hep huzurlu mutlu yuvalara imrenerek baktım hep dua ettim huzurum olsun diye eşim yağılanı görsün diye. Uyusam uyansam yaşadıklarımın hepsi kötü bi kabus olsa keşke. Ben oğlumla mutlu olsam.