Bebeğim ilk doğduğunda bende aynıydım.2-3 ay belki daha fazla yanımda yatırdım. Ama düşündüm o daha minicik yavrum. Sabaha kadar uyku arasında nefesimiz yüzüne yüzüne gidiyor belki. İster istemez nefes kokusu alacak, biraz hareketlenmeye başladığında dönecek çarpıp uyanacak. Ben sabahlara kadar uyumaz gözüm üstünde beklerdim. Ama dedim ki şükür evladım yanımda. Her istediğimde alabilirim koklayıp sevebilirim. Ya bebeğinden ayrı olanlar, kaybedenler, evlat hasreti çekenler. 6 ay aynı odada sonra kendi odasına geçirdim. Uyku kalitesi arttı, daha iyi uyuyor sabah daha dinç uyanıyor. Ih dese duyup kosuyorum zaten, yüne korkarsa hasta olursa falan alıyorum yanıma. Şimdi 11 aylık. Zor oldu ama hep onu düşündüm şükür ki sadece yan odam kadar uzagımda 👍🏻