Allahım bir gün böyle bir post açacağımı düşünmezdim :)
3,5 yaşında bir oğlum var.
Eylül ayından beri kreşe gidiyor,bende Ekim ayında işe başladım.
Kreşte mutlu,gelişiminin üstüne fazlasıyla katarak ilerliyor.
Montessori okulu,tam istediğim gbi yni.
Onu kreşe bıraktığımda hiçbir anlamda aklım kalmıyor,kreş ile ilgili bir problemimiz yok.
Oğlum kreşte mutlu,arkadaşlarını seviyor,her şeye hakim diğer sınıftaki çocuk niye gelmedi ,hangi ilacı içti onu bile bilir. ortamla gaye ilgil o derece.
Ama gel gelelimki her sabah okula gitme krizi yaşıyoruz. Eşim ve ben birlikte bırakıyoruz. bazen dah ayataktan kalkmadan başlıyor bazen montuna kadar her şeyi giymiş bir anda okula gitmeyecem diye kendini yerlere atıyor.
bugün önce mahalleyi,sonrada okulu inletti,sanırsınız oryantasyon sürecindeyiz. bu son 3 haftadırbu şekilde,yani aslında okula severek giden ve okulda mutlu bir çocuk. etkinliklere katılır.
daha önce buna benzer bi süreç olduğunda en yakın arkadaşının onu ittiğini,servise binerken(bir ay kadar servisle döndü) sönüne geçtiğini bu yüzden okula gitmek istemediğini söylemişti.
Ama artık mental olarak çok yoruldum. her akşam yarın hangi krizle uyanacağız diye yatıyorum.
işe gittiğimde beynim ayrı bedenim ayrı hırpalanmış oluyor,oğlumu bıraktıktn sonra 1 saatte köpr trafiğine giriyorum.
işte hiç yorulmuyorum,bilgisayar başındayım beynim ve bedenim dinleniyor resmne.
Ev ile işi de bir şekilde götürüyorum olmuyor değil.
ama tek sorun oğlumun her sabah yarattığı kriz ve benim onu ağlayarak okula bırkıyor olmamm artık vicdani olarak beni zorlamaya başladı.
Dediğim gibi okulda mutlu,keyfi yerinde ,benden sonra ağlaması hiç sürmüyormuş bile.
öğretmeni belki bazı noktalarda sıkılabileceğini söyledi. mesela ingilizce dersinde,robotik kodlamada falan bilişsel olarak yaşıtlarıın önnde olduğu için ona çok kolay geliyor ve zatn bildiği şeyler. belki bu onu sıkıyordur dedi.
işi bıraksam maddi olarak çok zorlanmayız sadece dümdüz yaşarız keyfi bişey yapamayız.
okulada gönderebiliriim,göndermezsem daha rahat mı yaşarım evet 13,500 veriyoruz okula.
ama okulun çok faydaısnı görüyorum. e okula gönderceksem işi bırakmamın manası ne diyorum . ama bir yandan belki çocuk evden bi telaşla çıkmaktan huzursuz oluyordur,belki akşam eve gelince anne görmek istiyordur diyorum.
çalışırende durum böyle..
kafam o kadar dolu ki.. eşim istediğini yapabilrisin sana bırakıyorum diyor.
bazen içimden şey ggeliyor okuldna gelse ben ona sıcacık poğaçalar,sıcacık kekler yapmış olsma falan diyorum. hayatı çok hızlı yaşıyoruz böyle acaba o mu streste sokuyor çocuğu,kafam çok kaırşık..
biraaz uuzun oldu sanırım hella edin hakkınızı