Kızlar babama aşık bir kız çocuğuydum her zaman. Babam benim en değerlimdi. Beni hiçbir şeyden mahrum bırakmadı. 7 buçuk ay önce aniden zatürre oldu ve hastaneye gittik 2 saat hava verelim durumu iyi hava ile geçer dediler sonra bir anda entübe ettiler ve 17 gün sonra kaybettik. O zaman 7 buçuk aylık hamileydim üzüntüden erken doğum yaptım birinin doğum birinin ölüm belgesini verdiler. Babam daha 51 yaşındaydı. Birlikte uyurduk, sarılırdık, dert ortağım, sırdaşım, arkamdaki dağım, dostum her şeyimdi. Bebeğime babamın adını verdim. Biliyorum biz de toprak olacağız benden kötüleri var ama ben alışamıyorum. Psikolojik tedavi istemiyorum çünkü bu acı geçsin istemiyorum. Bebeğime hiç yansıtmıyorum. Her gün ağlıyorum mezarına gidiyorum çiçekler dikiyorum dualar ediyorum sadakalar verip hayırlar yapıyorum ama iyi olamıyorum kızlar. Düzelemiyorum düzelmek istemiyorum ama napacağımı şaşırdım her an onu düşünüp onu görüyorum. Her yerde her şeyde o var. Onu çok özlüyorum onsuzluğa dayanamıyorum. Rabbimin hatrına sabretmeye çalışıyorum ama amalarım bitmiyor. Sürekli üzgün ağlayan mutsuz kötü bir insan haline geldim ne yapacağımı bilmiyorum ömrüm bitse de babamla buluşsam diyorum. Dualarınızda babamı da eksik etmeyin. Bir Fatiha okuyuverin.
Kızlar bana bir yol gösterin ben ne yapacağım