Dogadilara duygularıma o kadar tercüman olarak yazı yazmışsın ki. Satırı satırına aynı evlilik hayatım var. Eşimle 1 yıl flört edip evlendik. O dönemler bile çok ilgisizdi. Evlenince düzelir diye düşündüm. Sevmiştim çünkü. N yazık ki düzelmedi. O ilgisizlik aynı evin içinde kat kat arttı. Evlendiğimiz zamandan beri ilgi alaka yok sohbet yok. Ortak hiçbir noktamız yok. Bir film izlesem 10.dakika da uyuyakalır. Hiç hatırlamam ki bir filmi sonuna kadar birlikte izleyip bitirelim. Boşanmak istedim. Baba evime dönmek zorundaydım ama ailem arkamda olsa bile evlilik hayatımı aratırdı bana. Eski kafa annem babam. Millet n der takıntıları var. Onların doğrusu bu yani. Çalışmama izin vermeyeceklerdi. Kendime ait bir hayatım, bir kararım bile olmayacaktı. Onlar n dese onu yapmak zorunda kalacaktım. Evi temizle, yemek yap, pazara gitten ibaret olacaktı tüm hayatım. İşin en kötüsü annem asla memnun olan, geçinilmesi kolay olan biri değildir. Zaten evlenmeseydim intihar ederdim net uani. Annem bir konuşmaya başladı mı canımdan soğurdum. O dönemler çalışıyordum. İşimden de mutsuzdum. Sırf annemin çenesine katlanmamak İçin çalışıyordum uani. Fakat evlendikten sonra o eski anne baba yok hayatınızda. Daha katı kuralcı insanlar var. Malum millet n der önemli. Anladım ki çıkar noktam yok. Mecbur kaldım koca evinde. En azından istediğimi yapabiliyorum. Herhangi bir kısıtlanmam yok. Çocuk yaptım. Fakat evliliğim bitti. Birbirimize karşı his adına hiçbir şey kalmadı. Bende de eşimde de yani. Sohbet yok. Merak edip 1 kez bile aramaz. Gün içinde n yapıyoruz, belki başımıza bişey geldi yani. Çocuktan önce de aramazdı. Eşlerini gün içinde arayan adamları ve böyle bir evlilik yaşayan kadınları o kadar kıskanıyorum ki. Eşime sadece çocuğum İçin katlanıyorum. Çünkü buna mecburum. Sıcak bir yuva sunuyor. Faturaları ödüyor. Market, pazar hepsi onda. Ben bunların hiçbirini evladıma veremem. N meslek var, n para var, n iş var, n de çocuğumu emanet edeceğim biri. Geçen hasta oldum. Zangır zangır titriyorum. Serum takıldı ama halim yok. Çocuğum 1,5 yaşında. Alamıyorum, yemek yediremiyorum. Annemden yardım istedim gelmedi. Bana mı güvendin çocuk yaptın bak başının çaresine gelemem dedi. Böyle bir kadının yanına mı boşanıp gidicem? Beni mahvetti evladımı da mı mahvetsin? Şahsen kocama katlanırım daha iyi. Mesleğim, işim, param ve evladıma sağlayacağım iyi bir hayat olsa 5 dakika katlanmam ama el mahkum. Çekmek zorundayım. Tamam eşimle birçok şey aramızda bitti ama kabullenmek gerek ki baba evimden daha iyi bir hayat veriyor evladıma. O yüzden kendimi boşverdim. Evladım mutlu olsun. Sağlıklı, kaliteli bir yuvada büyüsün yeter ki. Zaten annelik biraz da evladının hayatını yaşamaktır. Size tavsiyem önüne boyuna düşünün. Benim seçeceğim yok. Belki sizin vardır. Sevgiler🌺