baby9669 Ben kendimden örnek vererek gideyim. Benimde ailem kaynanam yakınımdaydı ama ben tek başıma büyüttüm. 10 gün sonra 1 yaşına girecek. Bu yaşına kadar psikolojik olarak gerçekten çöktüm. Çok zorlandım. Her ay doktora gittiğimde bebeğimde birşey mi var da bu kadar ağlıyor diye doktorlara sordum. Yeri geldi ben tahlil istedim artık. Çünkü çok huzursuz huysuz bi bebekti. Tabiiki diğer aylarına göre iyi çık şükür ama hâlâ huzursuzlukları var. Bunu yazıyorum çünkü tek başıma baktığım zamanlarda sadece bende mi böyle diye aklımdan geçirmeden duramıyordum. Çünkü psikolojik olarak kötü hissediyordum. Sadece şunu söyleyeyim bebeğim ağlıyor diye kendini herşeyden çekme. Ben evden çıkmadım neredeyse. İnan bak abartısız bir cümle bu. Şimdi de diyorum ki keşke ağlasa da dışarı çıksaymışım diyorum. Yalnız değilsin yani bir şekilde gerçekten geçiyor. 3 4 ay sonra belki de bu şekilde sen başkasına yazacaksın. Normalde forumda hiç yorum yapan biri değilimdir. Ama yaşadığım günler gözümün önüne geldi. Kimse beni telkin etmedi. Bu zamanlar da geçiyor. Az sabır! 5,5- 6 aydan sonra benim için çok daha iyiydi.