Ahhh! O günleri hatırlamak bile istemiyorum. Bebeğimi defalarca acile götürdük, o kadar çok ağlardı ki saati gelince. Sürekli çarşafta sallıyordu, uyku yok. Allahtan okulda ders olmuyordu da eşim eve gelip sallıyordu, uyuyunca geri gidiyordu. 10 dakika sonra tekrar ağlamaya başlıyordu. O ağlardı ben de nasıl olacak, ben nasıl baş edeceğim diye ağlardım.Hele etrafımdaki insanlar daha çok psikolojimi bozardı. Çarşafta salla da iyice alışsın, beşiğine koy ağlar ağlar durur mu diyenler, daha neler neler. Hayatınız hep böyle olacakmış gibi gelir insana. En son gittiğim doktor yapacak hiçbir şeyin yok sana çarşafta sallama diyecekler ama başka çaren yok. Öyle rahatlıyor sallayacaksın zamanı gelince geçecek dedi. Kızım üç buçuk aylık olunca çok şükür kendiliğinden geçti. Çarşafı bıraktık beşiğine koyduk hiç sesini çıkarmadı. Şimdi her şey yolunda. Canım anneler zor bir dönem ama inanın geçiyor. Keşke kendimi o kadar yıpratmasaydım diyorum ki eşim o süreçte 8 kilo zayıfladı. Sakin kalmaya çalışın. Zor anlarda hep bebişinizin size ihtiyacı olduğunu düşünün. Bilerek, isteyerek sırf sizi huzursuz etmek için alamıyorlar ki,canları acıyor. Bir de içinize atmayın.