CidemNisa Şuna açıklık getirmek isterim ki kendi fikrimce herkes bana katılacak diye bir şey yok. Evet biz anne olduk, ister ilk ister iki ister üç sonuç anneyiz... Annelik kendinden ödün vermek, birşeylerden vazgeçmektir, yaptığın yemeği yiyemek istediğin saatte yatamamak, yani kendine göre değil bebeğine göre planlar yapıp hayatını yaşamaktır. Bunlar bana göre böyle ha şikayet maksatlı değil kesinlikle ben 20 yaşındayım 21 olucam hatta tam deli çağlar ama bebek düşünürken yaparken bunların olacağını elbet biliyordum ve bu durumda rahatsız değilim açıkcası nasıl yaptıysam öyle de şikayet etmeden bakmalıyım sonuçta bebeğim istemedi dünyaya gelmek ben getirdim onu dünyaya. Ve ben hayatı bebeğimin ruh haline göre yaşıyorum o o gün mutluysa dışarı çıkarız eşim kızım ben huysuzda evde dururuz onu sakinleştiririm onu severim vs. Arkadaşlarım da var fazlasıyla kimisi bekar kimisi bebekli ama onlarla takılmak istemiyorum açıkçası kızım büyüyene kadar. Kızımın bana ihtiyacı var daha minicik, 4 ay 4 günlük... istesem dışarı da çıkarım gezerim eğlenirim saatlerce sütümü sağarım babası içirir babası dört dörtlük bakar allah şükür ama evladına anneden başka kimse tam anlamıyla bakamaz diye düşünüyorum. Neden uzattım bilmiyorum sanırsam duygusallık içimi döktüm. Canım bence biraz kendinden ödün ver en azından bebeğin büyüyüp babasıyla baş başa kaldığında sıkıntı olmayacak zamana kadar. Arkadaşlık gelip geçiyor veya tekrarlanıyor ama bebişlerimiz tekrarlanmıyor hergün farklı hallerini öğreniyoruz bunu kaçırmamak gerek. Kendini üzüp böyle şeyler düşünme bir süre akışına bırak bebeğin büyüsün bebeğini al çık gezmelere en azından benim fikrim yanlış gelmesin😊