kbranr582_ plasenta rahim ağzını kapattığı için mecburi sezaryen oldum çok önceden belirlemiştik zaten gününü. Ben de bir sürü kötü yorumlar okumuştum internetten bazıları uyuşmuyomuş yok canlı canlı kestiler falan… kuzenim sezeryan oldu haftalarca başı ağrıdı. Arkadaşım oldu gaz sancısından çekti. Bu yüzden çok korkuyodum ve bunlara karşı hazırlık yaptım kahve vs aldım doğum çantama. Çok korkarak girdim ameliyata ama kızımın o ilk anına şahit olmak istiyodum. Belden yapılan iğneyi hiç hissetmedim. Bacaklarım uyuşunca çok kötü hissettim çok fena bir ağırlık çöktü bacaklarıma his yoktu ama ağırlık hissi vardı aşırı rahatsız edici bir hissiyattı. Sonra ameliyata başlanıcaktı bi karıncalanma hissettim karnımda bir şey yapıyorlardı anlamadım ama hissettiğim için doktoruma bağırdım ben karıncalanma hissediyorum karnımda dedim. Doktorumda tentirdiyot sürüyoruz uyuştuğun için karıncalanma gibi hissediyorsun normal dedi. O kadar heycanlıydım ki o çekiştirmeleri falan fazla hissetmedim açıkçası ve en başından beri sürekli inşirah suresini okudum. Çok kısa sürede bitiyor zaten hemşire geldi yanıma yaaa saçları var falan dedi 10 dk falan geçmişti daha ardından ağlama sesi geldi doktorum geldi gösterdi bebişim bana inanılmaz bir andı her şeye değerdi 🥹 sonra kızımı temizlediler muayene ettiler yanı başımda o sırada ben kızımı izliyordum ameliyatı falan unuttum o sırada rahmi temizleyip dikişe başlamışlar ben hiçbir şey hissetmedim o kısımlarda sonra kızımı getirdiler bana o zamana kadar hep ağladı yanağıma koydular ve bir anda sustu mucize gibi bir şeydi iyi ki genel olmamışım korkularıma rağmen. Sonrası çok daha güzeldi çünkü kızımı alıp götürdüler benim işlemlerim devam ediyordu o sırada bir sakinleştirici yapmışlar bana anlamadım bile kafam öyle bir güzel oldu ki ameliyat masasında uyumuşum kendime geldiğimde bitmişti bile sonra beni bekleme odasına aldılar yarın saat falan orda bekledim ve bu süre zarfında hep ağladım çünkü kızımı çok özlemiştim sadece bir kere gördüm onu hemen yanına gitmek istiyodum 🥹 sonrasında hiçbir şey korktuğum gibi olmadı ne başım ağrıdı ne gaz problemi oldu. Bacaklarımın uyuşması geçmeden daha çok rahat bir şekilde gazım çıktı. Akşamına yürüdüm. Sadece hemşire pıhtı kalmışmı diye vajinama parmağını sokup çevirdi o inanılmaz bir acıydı ama anlık bir şey idi. Ertesi gün kızımın altını falan ben değiştirdim sadece ayağa kalkarken yardıma ihtiyacım oluyodu tek başıma kalkamıyodum ve ağrı oluyodu çok fazla. 3. Gün eve geçtik 4. Gün evimi temizledim o halimle 5. Gün kızımı hastane kontrolüne götürüp getirdim. Sadece bacaklarımda ve ayaklarım da aşırı derecede ödem oldu ve kendi başıma yatıp kalkmam pek mümkün olmadı 2 hafta kadar. Lohusa döneminde de fazla kanaman olmuyo çünkü doktorlar çok iyi temizliyo rahmi. Her şey o kadar rahat ve kolay oldu ki hiçbir şey korktuğum ve anlatılanlar gibi olmadı. Bel ağrısı falan da yaşamadım sadece bir süre iğne yapılan yer sızladı. Sadece oturup kalkarken 1-2 hafta zorlanıyorsun ve ilk günler aşırı ağrı oluyor onu da hastanede ağrı kesici iğne yapıyolar zaten. Yani kişiden kişiye değişen bir şey. Tavsiyem bol bol dua okuman manevi olarak ne kadar güçlü girersen ve pozitif düşünürsen her şey o kadar iyi gidiyor. Doğuma girmeme 1 saat kala kayınvalidem genel olmam için beni ikna etmeye çalışıyordu kendisi korktuğu için bütün çocuklarını genel anesteziyle doğurmuş canlı canlı kesicekler seni yapma etme bilmem ne diye 😂 düşün yani ameliyata giricem güzel konuşup beni rahatlatıcağına bir de korkutuyo 😂 ben de dedim yok kızımın o ilk anını görmeye değer dedim. Kayınvalidem bile şok oldu beni öyle görünce. Eve gelip evi temizlediğimi görünce ne kadar güçlü olduğumu anlamış oldu ☺️