pinkooo_02
Merhaba, öncelikle çocuğunuzu kapsamlı değerlendirme imkanım olmadığı için çocuğunuz özelinde değil biraz daha genelleyerek bir şeyler yazacağım.
Çocuk öfkeli olduğunda ona öfkeli şekilde karşılık vermek, bir çocuğu durup dururken öfkelendirmek, sürekli kızıp, bağırmak, çocuğun hayatının ilk 2 senesini de ve hatta sonrasını da çok olumsuz etkiler.
Çocuklarda belli dönemlerde belli davranış kalıpları vardır.
İki yaş çocuğunun konuşmaya çalışması ve bununla birlikte, bazı öfkeli davranışlar göstermesi gayet doğal bir süreçtir. Isırma, vurma, tekmeleme eylemine çok sık rastlanır. Denilen her şeyin tersini yapmaya çalışır. Kendi isteklerinin hemen yapılmasını ister.
Bu dönem anne-babalar ve hatta çocuklar için zor bir dönemdir. Bir çok hareketi bilinçli değildir. Ancak burada anne- babanın çocuğa sınırlar koyması, yaptığı şeyin güzel olmadığını çocuğa anlatması çok önemlidir. Kızmak, bağırmak, ceza vermek yada davranışın aynısını çocuğa yapmak çocuktaki olumsuz davranışı pekiştirir.
İki yaş çocuklarında ısırma davranışı çok görülür. Çünkü tam olarak yaptığı ısırma davranışının neye karşılık geldiğini anlamamıştır. Bu davranışına etrafındakiler gülerse de bu davranışı tekrar eder. Oyun gibi görüp, sürekli denemek ister.
Suçlayıcı, korkutmaya yönelik, emir verici ifadeler kullanmaktan kaçının. Tehdit eder gibi, cezalandırıcı tutum sergilemekten de kaçının. Kaygıyla, korkutularak yaklaşılan çocuklar dış dünyayı bir tehdit olarak algılayarak gelişir. Böylece saldırgan davranışlar gösterir. Buna ısırmak veya vurmakla başlayabilir. Isırınca ısırılarak veya vurunca vurularak karşılık verilirse çocuk bu davranışının onaylandığını düşünür ve yapmaya devam edebilir.
Anne-baba ve sosyal çevre tutumları çok etkilidir.
Tehdit içeren uygulamalardan ve sözel ifadelerden kesinlikle kaçınılmalı, ısırma davranışını olumlu ve komik gibi gösteren bir tutum içerisine de girilmemelidir.
Olumsuz bir davranış yaşandığında, çocuğa o anda öneri vermek uygun değildir, çünkü o sırada sizi dinlemez. Sakinleştikten sonra paylaşmak daha etkilidir.
Davranışa odaklanın, onu yine çok sevdiğinizi ama davranışın hoşunuza gitmediğini belirtin.
Detaylıca anlatmak yerine daha basit ve anlaşılır bir dil ile konuşmak daha faydalıdır. Hatalı bir hareket olduğunu ve yapılmaması gerektiğini söylemeniz yeterlidir.
Kararlı bir ses tonuyla “Isırınca acır. Başkalarını ısırmak doğru değil.” demek gereklidir.
Çok küçük çocukları özür dilemeye zorlamak da işe yaramaz. Bu onları daha da öfkelendirecektir.
Olayın üzerinde çok durmamalısınız. Gereğinden fazla üzerinde durulması pekiştirebilir.
“Seni çok seviyorum. Arkadaşını ısırdığında onun cani yanıyor. Bu hiç doğru değil.”
Çok uzun oldu. Ancak bu bile yetersiz oldu. Buradan bu kadar yardımcı olabildim. Umarım faydasını görürsünüz.