Kızlar iyi akşamlar,
Geçenlerde bir post açılmıştı anne olduğunuzda zorlandığınız üç şey diye ben de
- Emzirmek
- Emzirmek
- Emzirmek
Demiştim. Gerçekten de öyle. Kaygısı, stresi, uykusuzluğu, yorgunluğu beni emzirmek/emzirememek kadar yıpratmadı.
Oğlumla çokk uzun süreçlerden geçtik biz. Hamileyken bile sütüm gelirdi, sezaryen oldum direkt sütüm geldi ama hastanede şöylesine bir tutturmaya çalışıp ardından meme ucun yok diye silikon uç verdiler. Sonra bunu hemen bırak dediler hastanenin emzirme danışmanı çat mememi tutturuyordu ben asla tutturamıyorum aman bebeğin kilo almaz bak dediler silikona alışır dediler seni tutsun dediler dediler de dediler ben ağlamaktan üzüntüden kendimi yemekten sütümü azalttım! Sağıyorum 30 cc. Mama veriyorum, ahh nasıl bir vicdan azabı sanırsın zehir dayıyorum çocuğa tek düşüncem ben nasıl yetemem! Nasıl silikonu bırakamam! Herkesle deli gibi kendimi kıyaslıyorum. Filancanın bebeği de memeyi zor tutmuş diyene direkt kaçıncı gün tutmuş diyorum vs. Bir emzirme danışmanı ile anlaştım önce dedi silikonu bırakalım bir de sütünü arttıralım. Silikonu bırakacağım diye çocuğu memeye tutturmaya çalışa çalışa iki meme ucumu da yardım resmen evet çatlak değildi o yarıktı kanıyordu bebeğim kan yutuyordu sonra onları kusuyordu kakası simsiyah olmuştu kandan. Nasıl bir acı, nasıl bir stres ne olur ağlamasın diyordum, ne olur uyanmasın emme saati gelmesin. Denemediğim kalmadı tam 3 ay çektim meme ucu yarasını. Süt arttırmak için takviyeler vs aldım ama bebeğimi sürekli dr a götürüp tarttırıyorum kilo alımını görmek için sütüm yetiyor mu diye mama miktarını ayarlamaya çalışıyorum sürekli. Tam 2 aylıktı hah dedik mamayı keselim benim o gün kanamam başladı, regl olmuşum. Mememi sıkıyorum damla yok çocuk ağlıyor hadi geri mamaya dön.
İlk 3-4 aydan hatırladığım tek şey emzirme mücadelem ve ne kadar yorulduğum. Galeride o günlerin fotoğraflarına dalınca hep mahvetmişim diyorum kendimi. O kadar üzülüyorum ki o günler bebeğimi kucağıma alıp bol bol koklamak yerine aman dokunmayayım da uyanıp emmek istemesin diye düşündüğüm için.
Şimdi şükür sıkıntımız yok. Ama yine de toplumun annenin üzerinde kurduğu bu emzirme baskısına karşı çok sinirleniyorum. Doktora bile gittiğimizde EMİYOR DEĞİL Mİ? diye soruyor. Neden? Olması gereken o çünkü değil mi? Oğlumu sünnet için götürdüğümde bile doktor anesteziyi yapıp hadi EMZİR şimdi dedi. Peki ya emzirmiyor olsam? Üzülür müydüm bu lafa diye düşündüm. Alakalı alakasız herkes ben ve bebeğim hakkında yorum yapma hakkına sahip ağladığını gören alakasız insanlar bile bir EMZİR istersen diyor. O kadar sinirleniyorum ki. Bir susun ya bir susun. Geçen bebeğime ek gıda verdiğimi gören, bebeklerle ilgili tek bilgisi bebek yapmaktan ibaret olan 60 küsür yaşındaki dayımın bile anneme sütü yetmediğinden mi yemek yedi o çocuk dediğini duydum.
Lütfen canım anneler emzirsek de emzirmesek de biz mükemmel iş çıkartıyoruz eminim. Elimizden geleni yaptığınıza dair vicdanınız rahatsa tamam bu yolda yürümeye devam. Kulaklarımızı bunlara kapatalım ve yürüyelim sadece.
Evet anne sütü eşsiz tamam ama sağlıklı, huzurlu, stres yerine sevgiyle dolu bir anne kadar eşsiz olamaz. 🫶🏻 Sağlıklı huzurlu anne = sağlıklı huzurlu bebek.