Sadeturkkahvesi ya ben bu olaya yaklaşımın kişiyle ilgili olduğunu düşünüyorum, bana göre ‘’ keşke şöyle olsaydı, keşke bu da olsaydı, keşke annem beni şu şehirde doğursaydı, keşke 2 ablam değil 2 abim olsaydı, keşke o üniversiteyi yazmasaydım da şurayı yazsaydım’’ gibi cümleleri kuran insanlar hayatları boyunca keşke ile başlayan bi cümle ve onun da devamına bişeyler bulurlar. Buluyorlar da.
Ben mesela çok gariptir yaptığım şeyin fanatiği oluyorum, aldığım kararın arkasında oluyorum hep sanki en doğrusu oymuş gibi. Bu çok iyi geliyor insana.
Önce kendimizden başlayarak keşke deme olayına son verebilirsek, sonrasında çocuğumuza da keşke dedirtmemeyi öğretebiliriz bence. Böyle bir çocuk olursa da kardeşi olsun olmasın büyüyünce böyle cümleler kurmak konusunda hevesli olmaz.
Çünkü gerçekten bitmiyor bir kardeşi olsun diye kardeş yapıyorsun, Allah nasip ediyor sonra keşke bir kız kardeşi olsaydı başka türlü yoldaş olurdu diyorsun, sonra keşke daha erken doğursaydım da şöyle olsaydı diyorsun falaaan filaaan.
Ya da tek çocuk düşünüyorsun ama kazara bir şekilde nasip oluyor keşke şöyle şöyle dikkat etseydim diye depresyona giriyoruz.
Benim tavsiyem bebeğin küçükse şuan onunla doya doya vakit geçir, kardeşten ziyade kendin yeniden bebek sevmek ister bir minnoş kokusu çekmek ve zorluğuyla kolaylığıyla onu yeniden istersen 2.yi denersiniz.
Onun dışında çocuğum yalnız kalmasın çıkış yoluyla istersen yarın öbürgün birbirlerinden haz etmeyen 2 kardeşe dönüştüklerinde planların suya düşer.
Ama bebek özledim yaptım dersen takılın kafanıza göre kendim için yaptım moduna girersin. Beklentin ya da hayal kırıklığın olmaz.
Biraz uzun oldu ama ben de çok kafa yoruyorum bu konuya 1 oğlum var bu şekilde noktayı koydum. İyi geldi bana 🙃