YYenianneeee merhaba. Bu anlatacağım şey buna örnek mi bilmiyorum ama ben öyle olabilir diye düşünüyorum. Üniversite tezim için İstanbul zeytinburnunda tarihi bir çeşmeye gitmem gerekiyordu. Zor bela ariyorum, tabi çeşme olduğu icin konum falan yok mahalle adi var mahalleyi ararken büyük bir mezarligin oraya geldim, soruyorum birilerine bilen yok. Mezarlıktan geçiyorum 3 4 tane adam var ellerinde kazma kürek mezarcilar belli, neyse sordum bunlara da. Bir tanesi gel ben biliyorum dedi, biraz korktum ama tamam dedim. Girdik mezarlığa yürüyoruz beni mezarlarin üzerinden falan geçiriyor gel gel burda diye elimi tut kolay geçersin falan demeye başladı yok dedim adamın arka cebinde bıçak olduğunu gördüm iyice tedirgin oldum. Oyle tenha bi yer ki, ya neyse ben vazgeçtim geri donucem dedim hayır hayır geldik az kaldı diye kolumdan tuttu. O an o kadarkorktum ki tepki bile veremedim ama sokaktan caddeden artık baya uzaklastik mezarligin bir ucundayiz, sevgilin var mı çok güzelsin falan demeye başladı. Artık işin rengi degisiyordu ben donucem dedim gel gel surda dedi ufak bi sokağa çıktık, beyaz bir araba durdu önümüzde bize yol sormak için genç bir çocuk. Ben mezarcinin arkasında adama el kol isaretleriyle beni al beni kurtar falan yapmaya başladım. Mezarci yok bilmiyorum falan dedi, ben biliyorum diyip atladım arabaya. O an ordan kaçarken başıma başka bisey de gelebilirdi ama her neyse. Ağlayarak anlattım durumu. Adam beni metrobuse bıraktı indim kapıyı kapattim çantamı düzelttim, bu en fazla 5 saniye sürebilir hadi 10 saniye. Donup teşekkür edeceğim anda araba yoktu. Sağda solda aşağıda hic bi yerde yoktu. Adamin yüzü hep aklımda. Eger bir insan evladiysa Allah bin kere razı olsun. Ama ben başka bir şey olduğunu düşünüyorum :)
Boyle bir anı. Uzun oldu kusura bakma.