5 temmuz sabahı sabaha karşı uyandırıldık ve hastaneye koştuk, babam maalesef ruhunu teslim etmişti 😔 öyle yandı ki içim öyle bir acı kapladı ki içimi, tarifsiz. Şeker hastasıydı zaten yıllardır ama hiç dikkat etmezdi kendine, alkol de kullanırdı sigara da içerdi, yemesine de hiç dikkat etmezdi yarı aç yarı tok dolanırdı bütün gün. Annem gözünün içine bakardı hasta olmasın yesin içsin kendine dikkat etsin diye ama babam hiç oralı olmazdı. En son cumartesi günü görmüştüm babamı, bi de salı günü akşam üstü çok kısa görüntülü konuşmuştuk o kadar. Sevgisini çok belli eden bir insan da değildi. Pek anlaşamazdık zaten evlenmeden önce de, evlendikten sonra eşimle gidip geliyorum diye biraz daha düzgün davranırdı sonra çocuk falan olunca babamın da çocuk yanı çıktı ortaya. Yani ben babamı hep çatık kaşlı sert duruşlu haliyle bildiğim için oğlumla bir top oynamasında bile babama bak nasıl oynuyor derdim. Ama her şeye rağmen sağdı ve başımızda arkamızda dimdik bir dağdı babam. Ciğerimi söktüler sanki kalbimi aldılar gibi hissediyorum ama bir yandan da en başta oğlum için ayakta durmak zorundayım. Cenaze günü oğlum babannesindeydi ama akşam üstü gidip aldık annemlere geldik, cenaze evi havası gitti sanki oğlum gelince. Daha 1 buçuk yaşında hiç birşeyden anlamaz, cenaze sırasında her ne kadar bağırıp ağlasam da bayılma noktasına gelsem de oğlumu aldıktan sonra mecburen oturup onunla topta oynadım, güldüm de. Bu durumda da kendimi bazen o kadar suçlu hissediyorum ki. Yani ben zannettim ki en başta, günlerce uyku uyuyamayacağız yemek yiyemeyeceğiz ama çocuğum için ayakta durmak zorunda olduğum için yemekte yiyorum uyku da uyuyorum yeri geliyor gülüyorum da ama içim de hep bi suçluluk duygusu. Babam diyor mudur acaba ben öldüm ama nasıl da rahatça yemek yiyip yatıp uyuyorlar ya da ben öldüm ama nasıl da normal şekilde gülüp oynuyorlar diye düşünüyorum. Üzüntü ve stresten cenazenin ertesi günü âdet oldum ve hala babamı ziyarete bile gidemedim. Bu akşam evime gidicem evim de uyuycam ama annemi ve kardeşimi nasıl bırakıcam. O kadar karmaşık şeyler hissedip düşünüyorum ki babam bizi yıkıp geçti. O kadar erken bıraktı ki bizi, zaten günden güne eriyordu böyle bi son yaşayacağımızı elbet biliyordum ama çok erken ve çok ani oldu. Buraya neden yazdım bilmiyorum dertleşmek istedim sanırım. Anne babanızın kıymetini hayattayken bilin lütfen, bazen son sarılış oluyor ve bunun son olduğunu bilemiyoruz…