Bbbcpr insan nisyandadır demişler. Unutuyoruz zorlandığımız yerleri ve yeniden zorlandığımızda bu en zoru geliyor 🥲 oğlumun 3 yaşına 2 ay var. Bir yönüyle her şey çok zordu, bir yönüyle büyüdü işte şikayet edilecek bir durum yok 😅 büyüdükçe sendromları çok zorluyor şu an “istemiyorum” döneminde, kafayı yiyorum çünkü bütün diyaloglarımız şöyle
-oraya gitmek istemiyorum
-tamam gitme
-ühüü gitme mi diyorsun
Yemek tuvalet oyun park konu ne olursa olsun böyle… İki yaş sendromu da çok fenaydı ama unuttum gitti. Yürümesi ve hic durmaması çok zordu unuttum. Gece emzirmeleri beni başka birine dönüştürüyordu onları da unuttum. Alerjisi vardı çok zorlandık onları da unuttum. Gaz sancılarını ve on dakika bile uyumamalarını da unuttum 🤍🌿