Menis123 ben de neredeyse hiç “hayır” demeyen olumsuz cumleleri hayatımdan çıkaran bir anneyim. Bebeğim henüz 1 yaşında. Çoğu bebek gibi hareketli, meraklı, her yeri karıştıran bir bebek. İnanın evim asla toplu durmuyor çekmeceler yerlerde, çamaşırlar, mutfak eşyaları vs asla evde kisitlamiyorum ama onun için tehlikeliyse sebebiyle birlikte ona açıklıyorum uzak durması ya da dokunmamasi gerektiğini. Mesela ısrarla caydanliga dokunmak istiyor “onu merak ediyorsun, dokunmak istiyorsun biliyorum ama o çok sıcak dokunursan elin yanabilir/aciyabilir” diyordum hâlâ ısrar ediyorsa “istersen beraber dokunabiliriz getir elini” diyip dokunduruyordum. Tabii bu durum 1-2 söylemeyle olmadı, gun içinde aynı durumu farklı şeylerde yaşadığımizda devamlı bu şekilde konuşuyordum. Şu an “o çok sıcak dikkat et” demem yeterli hemen geri duruyor ve dokunmuyor. Sınır konusuna gelince yine aynı şekilde evde anne babanın bile eşyasını aldığında “o bana ait, bana verir misin? / O babanın eşyası hadi onu babaya götürelim” gibi cümleler kurdum hep. Misafirliğe gittiğimizde de “o x kişinin, başkalarının eşyalarına izinsiz dokunmuyoruz / hadi onu amcana ver / babaannen cekmecelerinin karistirilmasindan hoşlanmıyor, burası bizim evimiz değil/ onun yerine buna dokunabilirsin hadi yanıma gel buna dokunalim” gibi gibi cümlelerle sınırı koruyoruz. Velev ki inatla babaannesinin çekmecesi açmak istiyor “önce babaannene soralım, müsaade ederse beraber cekmecenin içinde ne var diye bakabiliriz” diyip izin isteyip bakıp kapatıyoruz. Düşersin, kafanı vurursun, yapma gibi olumsuz cümleler de yok. Bazen tehlikeli olabilecek davranışlarda bulunuyor o zamanlarda "dikkatli ol, sıkı tutun, özellikle çekmece kapak açarken kulplardan tutmuyor bazen direkt “ellerine dikkat et” dediğimde hemen elini bırakır kulptan tutup açıp kapatmaya başlar. Bir de “bekle” kelimesini sık kullanıyorum. Tehlike sezdigimde “bekle” dediğimde hemen olduğu yerde durur yanına gitmemi bekler. Geçenlerde içi bal dolu bir kavanozu kırdı ayağının dibinde, sesle beraber bana baktı ve kavanozu görünce direkt “bekle” dedim hiç kıpırdamadı onu yanima otutturdum ve “kavanoz kırıldı burada bekle anne temizleyecek” dediğimde asla bir şeye dokunmaz ve beni bekler. Bu iletişimi kurmak biraz zaman alabiliyor ama ben onunla devamlı yetişkin biri gibi konuşmayı tercih ettim, her zaman her şeyi konuşup, sohbet ederdim ve zamanla seni anladığını artık her şeyi algılamaya başladığını görünce insan mutlu oluyor. Bence hayır demeden de sınırlar korunabiliyor, şu an sınırlarını bilen bir bebek ama ileride nasıl olur bilemiyorum. Ve böyle bebeğim gerçekten daha mutlu.