Erken doğan bebeklerimle yorucu bir süreci tam geride bıraktık dedim, artık çok mutluyum dedim. Bebeğim 3 aylık olmasına 3 gün kala. Uyku sersemi koltuktan düşürmüşüm. O an onu yerde görünce kahroldum öldü sandım. 3 aylık ama aslında 1 aylık bebek gibiydi. Kaptım hemen çocuk hastanesine götürdüm röntgen istediler baktı baktı yanında odaya gitti oraya sordu. Bişey mi var dedim yok ama siz bir üniversite hastanesine gidin dedi. Tabi hemen alev aldık bişey gördü dedik. Üniversitede asistan doktor çocuğumun yüzüne bile bakmadan tomografi istedi. Panik ile çektirdik. Şükürler olsun ki temiz çıktı. Ama ben kendimi yedim bitirdim. Düşürdüğüm için ayrı vicdan azabı tomografiye girmesine sebep olduğum için ayrı vicdan azabı çekiyorum. Bu kadar küçük olmasa idi dert edinmezdim ama en küçük dönemi idi, doktor hiç umrunda bile olmadan tomografi dedi. Neden hiç sorgulamadım bir muayene bile etmicek misiniz neden demedim diye şimdi kafamı duvarlara vuruyorum. Şuan bebeklerim 10 aylık olacaklar ama bnm yüzümdeki o hüzünlü hal geçmiyor. Geçicek gibide değil. Çocuğumun eski fotograflarına bile bakamıyorum. İçim yanıyor adeta. Taki o güne kadar her gece yatmadan uzun bütün fotoğraflara bakardım. Allah beni affetsin. El kadar sabiye sahip çıkamadım.