Benimki de 21 aylık ne sözümü dinliyor ne de başka bişi asla sınır koyamıyorum 🤦🏻♀️ dışarı çıkmak istemiyorum artık yaşama sevincim kalmadı. Dışarı çıktığımızda herşeye saldırıyor kendi başını alıp gidiyor asla arkasına bile bakmıyor. Yağış var yerler ıslak, kendini yerlere atıp ıslanıyor. Cidden gücüm kalmadı. Asla yemek yemiyor. Bu da bi tür işkence türü. Aç ama ağzına lokma almıyor aldığını da geri tükürüyor. Sinirlerim çok yıprandı yaşama sevincimi kaybettim resmen. Hiç güzel bir yanını göremiyorum artık. Etrafımdaki çok bilmiş ebeveyn tayfası da cabası. Bir yere gittiğimde sakin çocukları görüp benimkinin böyle söz dinlemez arsız bir çocuk olması beni aşırı yıprattı. Kıyaslamıyım diyorum ama olmuyo olmuyor. Hafta içi çalış haftasonu zaman ayır dinlenmek yerine dışarı çıkar ama burnundan gelsin. Cidden arafta kaldım. Bugünlerin biteceğine dair umudum da kalmadı. Kapkaranlık uykusuz umutsuz günler birbirini kovalıyor…