Herkese merhaba. Ben bir hafta önce normal hayatına devam eden düzenli hayatı olan iki yaşında çocuğuyla ve eşiyle kendi halinde hayat süren Hatayli depremzede. Canıma tak eden bir konuyu yazmak istedim. Çocuğuma kaliteli bir yaşam sunmak için her anne gibi tüm varligimi ortaya koydum. Eşyalar oyuncaklar odalar kitaplar oyunlar vs. Birçok akrabamızi kaybettik. Dün dayım ve yengem bir kızı enkazdan ölü olarak çıktı. Tespit etmek 3 saat sürdü. İki kızı hala enkazda. Rönesans rezidans 50 MT yanımdaydi.verilen bilgiler eksik. Ölü sayısı sadece Antakya’da 200.000 olacak. Heryer ceset kokuyor. Hastane otoparkı sahipsiz ceset dolu. Akrabasını kaybeden ceset içinden gidip arıyor. Koku yüzünden mahallelerden geçilmiyor . Hayatımın cehennemini yaşadım. Ama cenazelerime uzulemiyorum neden mi çünkü basım sag ama sağ başımı sokacak bir Evim kalmadi. Evim kullanılmaz halde eşyalarım yepyeniydi. Birçoğu çöp oldu. Mala geldi evet tek tesellim bu ama kimse o eşyaların borcunu üç sene daha ödeyeceğimi bilmiyor. Memleketimi terk ettim. Şimdi birkaç ücretsiz 1+1 evler eşyalı esyasiz görüştük. Gittik baktık. Evimi acicam diyen üç beş kişiyle görüştük. Ah ah tuh tüh diye aglayan insanlarla görüştük ve Suriyeli mülteci muamelesi gördük. Evlerdeki eşyalar kullanılmayacak halde, ev pislik içinde , -2. Katta , penceresiz , karanlık, ısınma sistemi yok, UFO lazımmis yetermis bize. İki kişi ben vazgeçtim evimi vermekten dedi. Oğlum için uygun bir ev aradık ohoo sizde buldunuz bunuyorsunuz dediler. Bir oturup düşünün lütfen herşeyi evinizi birdaha gelmeyecek şekilde bırakıp hiç hilmediginiz bir sehire gidip hayat kurmaya çalıştığınızı. Dört duvarı çatısı olan heryer cennet değil işte , benim oğlum için geldim buraya. İki yaşındaki cocugim kimsenin umrunda olmadı. Tek isteğim var Allah bana nefes hakkı verdi yaşama hakkımi insanlar alıyor elimden. Yaşamak sadece nefes almak değil . Bu sözümü çocuğunuz oyuncaklariyla oynarken sabah kahvaltı yaparken rahat dua alikem hep hatırlayın olur mu? Bana merhamet umudu verip yarıyolda bırakan kimseye hakkımi helal etmiyorum. Varım ama varoldugum için mutlu değilim. Derdim eşya değil , yaşadığım düzen. Ben bu çocuğuma bunları nasıl unutturucam. Nasıl bir hayatı olacak. Oda alacaktım oyuncaklar aldık masa aldık ben nerden baslicam. Nolur yeter artık. Bir kişi daha kalkıp aman ev olsunda nasıl olursa olsun demesin yoruldum. Depremden değil hayatımı düzene sokmaya çalışmaktan soruldum. Sığ düşünceli insanlardan yoruldum.