Melikemlk biliyorum çok zor aynı durumu bende yaşıyorum. Gözümü kapatmaya korkuyorum sürekli enkazlar gözümün önüne geliyor. Bebeğimin beşiğinin yanından diğer odaya giderken bile panik atağım tutuyor kalp ritmim hızlanıyor sanki. Bugün oturdum uzun uzun düşündüm. Bunu görmezden gelmek yerine üzerine düşmeyi tercih ettim ki belli sizde inançlı bir insansınız. Ölüm hak, kimse bu dünya da binlerce yıl yaşamamış. Evet bu bir felaket içimizdeki acı asla geçmez zaten korkmamak yada üzülmemek insanlık dışı olurdu ama bebeklerimiz için ruh sağlığımız için en azından korkumuzu aşmamız lazım. Gözlerimi kapattım kendimi kabei muazzama da düşündüm. Rabbimin evinde o ortamdaki her detayı düşündüm. Ondan geldik ona gideceğiz. Belki burda vefat eden müslüman kardeşlerimizin de ruhları oralardadır. Ki enkaz altında kalanlarda şehittir diye peygamberimizin hadisi şerifi var. Rabbim milletimizin yardımcısı olsun. Korkmayın yada üzülmeyin diyemem ama bunu hastalık boyutuna taşımak hem bizim hemde bakmakla yükümlü olduğumuz evlatlarımız için zor olur