Erolunannesi depremi an ve an yaşayan biri olarak öyle zor bir süreç ki.. elhamdülillah ben ve ailem sağ salim çıktık canımızi kurtardık ama geride kalanlar 😢😢 ben Hatay Payas da yaşıyordum,deprem ilk sallamaya başladığı an hemen eşime koş zumraya koş dedim,kızım 4yasinda kendi odasında uyiyordu,ben oğlumu emzirmeye kalkmistim eşim kızımı alıp yanımıza getirdi ama sarsıntı durmuyordu,öyle şiddetli bir sarsıntı ki sanki deniz ortasinda dalgadaymis gibi.. biraz sakinleri çocukların çantası her zaman hazır olurdu,montlarıni aldım kalın battaniyler şarj aletleri derken tam evden cikcaz tekrar başladı,kızım zangir zangir titriyor,çocuklara siper olduk.5.katta oturuyordum Sarsıntı bitti hemen indik fırtına bı yandan yağmur bı yandan mahşer yeri gibi herkes bi yere kacmaya çalışıyor.. arabamiza bindik,gün aydınlanan kadar bekledik ama sürekli beşik gibi sallandık.. memleketim eskisehir,eşime ben asla eve giremem sen olmadan kalamam gidelim dedim. Kızım çok acıktım anne dedi,fırınlar açılmıştır belki diye baktık yok,saat 9gibi sarsıntılar bayağı azalmıştı eşim eve çıktı çocuklara bana bı kaç kıyafet aldı,iyiki sen görmedin evi dedi,arabaya bindik yola çıktık.. şebekeler hiç yoktu zaten, nasıl bı sistemleri varsa öyle zor zamanlarda insanlar birbirleriyle nasıl haberlesecek,güya teknoloji çağındayız hiç bı faydasi olmadi. Saatler süren yolculuk sonrası memlekete geldik çok şükür ancak sürekli sallanıyoruz gibi,gözümu kapattigim an deprem anı gözümün önünde. Psikolojim bozuldu nasıl geçer yada gecermi alışır miyiz bilmiyorum,TV de sosyal medyada sürekli gördüğüm duyduğum için instagrami sildim.. ben böyleyim Rabbim oralardaki depremzedelerin yardımcısı olsun çok zor çok.. böylesine şiddetli depremi kimseye ama hiç jimseye yaşatmasın Rabbim