Merhabalar,
Bebeğim 9 aylık, 4 yaşında da bir yeğenim var. Yeğenimi çok seviyorum fakat ikisi de çok küçük olduğu için kıskançlık krizini önleyemiyoruz. Bir araya gelince bebeğime illa bir zararı dokunuyor ve bunu bilerek yapıyor. Kaç kez yüzüne oyuncak fırlattı. Yani oynuyormuş gibi yapıyor ama bilerek atıyor. Ya da eline ayağına basıyor ezmeye çalışıyor. Bugün yine burnuna oyuncak attı. Çocuk baya ağladı. Başında oturuyorum artık onlar oynarken. Kaşla göz arasında yine yapacağını yapıyor. Sürekli konuşup yaptığının zarar veren bir davranış olduğunu, kuzeninin daha bebek olduğunu anlatıyoruz. Annesi de aynı şekilde özenli davranmaya çalışıyor, rehber öğretmen kendisi de, çocuğa bağırmamaya özen gösteriyor tabii. Ben de ister istemez bir tık daha ciddi yapma etme diyorum ama bu sefer ailesinden daha sert davranıyor muyum acaba diye de içim içimi yiyor. Çocuğu kendimden uzaklaştırmak istemem. Ama cidden ne yapsak işe yaramadı şimdiye kadar. Artık eşim de bugün “tamam o da çocuk ama limitini doldurdu bende” dedi. Annesi babasına kabahat buluyor o da. Daha sert uyarsalar yapmayacak belki de diyor, öyle konuşmayla olmuyor bir korku görse yapmaz düşüncesinde. Valla çok arada kalıyorum, biri çocuğum biri yeğenim. Kardeşimle konuşmaya karar verdim. Böyle giderse bir araya gelmeyeceğiz neredeyse hiç ama nereye kadar. Siz bu gibi durumlarda neler yapıyorsunuz?