Yagmuurr Bu meseleden ben de halen çok çekiyorum. Doktorlar problemin psikolojik olduğunu söyleyince pedagog ile görüştüm. Kendisi üniversitede doçent bir hoca, güveniyorum. Altın kuralın bebekle inatlaşmamak olduğunu söyledi. Bizde mama sandalyesi ve kaşık reddi vardı. Kafasını delice sallıyordu. Bunları ilk etapta bırakmalıymışız, bıraktık. Sağda solda yiyor(🤧). Yalnızca sevdiği şeyleri öğün olarak vermemi ve gün içerisinde uygun bir vakitte tadım etkinliği yapmamı söyledi. Bunu yemek yemesi gereken bir an olarak düşünmemeliymişim. Parmak besinler şeklinde sunmalıymışım. O bana yedirmek isterse sonsuza kadar bu isteğini kabul etmeliymişim. Ben de ona verebilirmişim, kendisi de yiyebilirmiş. Krize girerse ortaya su dolu bir leğen içine oyuncak koyabilirmişim(mesela yani). Keyif alınacak bir müddet devam edip etkinliği kesmeliymişim. Özellikle akşamları en sevdiğini yapıp aç kalmamasını sağlamalıymışım. Maksat yemek yemeyi sevdirmek olmalıymış. Evet, böyle anlatınca kolay gibi ama kolay olmuyor.
2 haftada fayda göreceğimi söyledi. Hakikaten 1 lokma dahi yemeyip sürekli emen bebeğim artık 3+1 besleniyor. Ama nasıl? Sağda-solda gezerek, parkta, camın kenarında, kitap okuyarak vs. Her akşam köfte ve yanına pilav, makarna, patates. Öğlen sebze harici bir sulu yemek, sabah kahvaltısı malumunuz besinler. Her gün köfte yediği için üzülüyordum. Artık kabullendim sanırım.
Bundan sonraki adım mama sandalyesine alıştırmak olacakmış. Kahvaltı ile başlayacağım, bizimle aynı sofrada oturması önemliymiş zira. Umarım serüvenim yardımcı olur.